من آدم درونگرایی هستم و پذیرفتن احساساتم برام کار سختیه
اینو هر روز دارم تمرین میکنم که به تموم احساساتم رنگ بدم، بهشون اجازه بروز بدم
تصمیم گرفتم وقتی این احساسات در میزنن نباید پشت در بزارمشون و با مهربونی دعوتشون کنم بیان داخل وارد روح و روان من بشن فرقی نمیکنه چه احساسی باشه
غم ،افسردگی،شادی،خشم،استرس و اضطراب،ترس و....
اون هارو باید محکم بغلشون کنم و بپذیرم چون همین ها تکمیل کننده من هستند چرا پنهون کنم ؟
نقطه رشد از همین جا شروع خواهد شد
جایی که واقعیت احساساتم رو میبینم و سرکوبش نمیکنم(:
و زندگی با تموم این ها جریان قشنگیشو داره....