امشب برای اولینبار تو خونهی جدید شب رو تنها هستیم. یه حسی داشت/داره که انگار هنوز اونقدر مطمئن نبودیم به اندازهی کافی امن و خونهست یا نه؟ پس تو اتاق خواهرم دراز کشیدم و میخوابم و این اونقدر خیالش رو راحت کرد که فقط چند دقیقه طول کشید تا خوابش ببره.
اولش قرار بود منم با مامانینا برم اما نظرم عوض شد. بعد با خودم گفتم چرا بمونم خونه که یا بدموقع بخوابم یا فکرای تیره و تار بیاد سراغم؟ با دوستم رفتیم قدم زدیم و چه کار خوبی. امشب هوا خیلیی خوب بود در حدی که حتی ۴۰-۵۰ دقیقهای تو پارک نشستیم.
کاش خواهرم کارش رو عوض کنه. دوباره هم بهش گفتم اما محلم نذاشت. خسته شدم از اینکه انقدر کم هم رو میبینیم. دوست دارم بیشتر باهمدیگه وقت بگذرونیم. شیفت عصر ثابت بلای خانمانسوزیه.
آه الان یادم اومد که دوستم از مغازهی اون مرد گندهی خاکبرسری که با یه دختربچهی زیر سن قانونی(که دقیقا میشد یک سوم سن خودش) دوست شد(آیا اصلا میشه این فعل رو استفاده کرد؟) آب خرید و منم ازش خوردم😫. واقعا از وقتی که فهمیدم تا جایی که تونستم به بقیه گفتم اینطوریه و نذاشتم ازش خرید کنن. احساس خیانت میکنم.
دوست ندارم فردا تنها خونه بمونم. هم جمعهست هم واقعا ساعتهای زیادیه. شانس هیچکسی هم نیست که باهم بریم بیران یا چیزی. تنها کسی که معمولا اوکیه هم فردا شیفت عصره و راستش یک میلی در من به وجود اومده که برم کافهای که کار میکنه چون هم دوست دارم بقیه رو ببینم هم تغییرات رو هم آخر هفتهست و شلوغه و اینحرفا. اما عوامل بازدارندهای وجود دارن که کم هم نیستن. مثلا اصلا دلم نمیخواد صاحبکافه رو ببینم یا اینکه هنوز کار جدید پیدا نکردم و خوشم نمیاد دربارهش ازم بپرسن یا اینکه برای واقعی لباس ندارم. بماند که آخر هفتهست و احتمالا شلوغ خواهند بود و نمیشه که چندساعت یه میز رو تنهایی بگیرم. از طرفی هم معمولا این چیزها در لحظه خیلی ساده و سریعتر از چیزی که در ذهنم ساختهم میگذرن. حالا تا ببینم چی پیش میاد.
کاش زودتر یه کار خوب و آدمیزادی پیدا کنم. خسته شدم. به ارتباطات انسانی و سرشلوغی نیاز دارم. و خب البته که پول.
راستی اگه هوا خوب باشه میتونم برم راه برم و آهنگ گوش بدم و واقعا عجیبه که بالا به هزینهی اسنپ برای عوامل بازدارنده اشاره نکردم ولی تقریبا از همه مهمتره🤡.
خب دیگه واقعا خوابم گرفته.