بابام گفت کارت ملیم پیش اون هم نیست. اولین واکنشم این بود که خب پس یکی از آرزوهام برآورده شد اما از اون موقع اعصابم خرابه. بله عکسش افتضاحه و تا مجبور مجبور نباشم ازش استفاده نمیکنم اما نمیشه هم نداشته باشمش. پوشه زرده و بقیهی پوشهها و کیفپولها رو(با اینکه مطمئن بودم نیست) گشتم. این همه آرزو برای برآورده شدن بعد قرعه به نام این یکی مسخره افتاد. واقعا ای فلک تا کی کلک؟
دیروز هیچجا نرفتم. شانسم رو با سهنفر امتحان کردم ولی همونطور که میدونستم جور نشد. ۹۹ دقیقه با یکی از دوستام بعد از مدتها تلفنی حرف زدیم و شاید دوشنبه به بعد بیاد خونهمون.
بالاخره ریسه رو چسبوندم. هنوز تصمیم نگرفتم آینههای ستارهای و نقاشیام رو کجا بچسبونم چون جای چسب میمونه و نمیشه تغییرشون داد. راستش الان دومین درگیری فکریم جای چسبوندن ستارههاست و اولی اینه که کارت ملیم کجاست اما دوست نداشتم برای عنوان بنویسمش چون کمی ادا بد نیست.
به فکرم اومد چقدر اینجا همه مودبن. شاید چون نوشتهها طولانیان و از شدت احساسات موقع نوشتن کاسته میشه یا آخرش ویرایشش میکنن و از در لحظه بودن خارج میشه. شاید هم چون بیشتر ادبی مینویسن و اثر جمعی و این حرفا. میدونم که از محدودیتهای ویرگول نیست چون یهبار تو نوشتهی یکنفر دیدم. خلاصه در این حجم از فحش ندادن و استفاده نکردن از بعضی کلمهها و لفظها شاید کمی حواسجمعی ارادی یا غیرارادی وجود داره(اونم به عنوان ایرانیهایی در این بازه از زمان) که این قطعا دلیل بر غیرصادقانه بودنشون نیست. ناگفته نماند به نظرم فحش ندادن منافاتی با بیادب بودن نداره و بعضیوقتا فحش دادن یا استفاده از بعضی کلمهها هم نشون از بیادب بودن نیست.
یهچیزی خواستم بگم اما یادم رفت.
واقعا جالب و عجیبه که تا حالا دری رو اینجا باز نکردم. و البته خیلی هم خوبه.
داشتم به یه حشرهای که نمیدونم چیه و احتمالا از درز بالای کولر خودش رو وارد اتاق کرده و برای رسیدن به فضای باز بیرون پنجره خودش رو به شیشه میکوبید نگاه میکردم و یاد آلیس در سرزمین عجایب و بندانگشتی افتادم.
یادم افتاد فکر کنم پریروزی کتاب یوزپلنگانی که با من دویدهاند رو تو فیدیبو دیدم و کلی آدم تو کامنتها ازش تعریف داده بودن!؟! چی بگم والا.
با اینکه خیلی بعید بود اما وسط سهگانهی موردعلاقهم رو هم دنبال کارت ملی گشتم. دیگه اگر خواست خودش بعدا پیدا میشه.
هنوز خیلی خوابم نگرفته.