امم سلام؟
این اولینباره اینجا چیزی مینویسم. یعنی در واقع همین چند دقیقهی پیش اکانت ساختم. یکم پیشا یهو دلم برای انسانهای مجازی تنگ شد. دلم خواست روزمرهی انسانها رو بخونم یا در جریان اتفاقای جدید زندگی کسایی که در شبکههای اجتماعی دنبال میکردم/میکنم قرار بگیرم اما خب فعلا که نمیشه:(( . یهو یاد اینجا افتادم و گفتم یه نگاهی بهش بندازم.
دلم کلا برای ارتباط داشتن با آدما تنگ شده. انگار خیلی وقته بخشی از زندگی و مخصوصا روزمرهی آدمای زیادی نیستم. به هر شکلی. خواننده یا شنوندهی اتفاقای روزشون باشم یا باهمدیگه صحبت کنیم.
عنوان و متن بالا رو تقریبا یک ماه پیش(۲۵ فروردین) نوشتم. اون موقع نشد پستش کنم. از احساسات و افکار لحظهایم نوشتم اما نشد در لحظه منتشر بشه. گمونم کمتر چیزی در این کشور در لحظهای که دلت میخواد یا به موقع پیش میره. همیشه لنگ یا عقب میمونی. مثلا همچنان توی کانال تکنفرهام در تلگرام برای خودم مینویسم اما بعدا همهی پیامهام در یک تاریخ و لحظه ارسال میشن و این عصبی و ناراحتم میکنه چون بخش اعظم دلیل اینکه اونجا مینویسم یا ویدیو مسیج میگیرم اینه که روز و ساعتش رو بدونم یا راحت با سرچ کردن پیداش کنم. هوفف.
یک ماه گذشته کمی به جوامع انسانی برگشتم و واقعا راضیام. راستش یک ماه پیش حوالی همون شبی که اکانت رو ساختم چندروز بود که دوباره داشتم عقلم رو از دست میدادم. دائم و زیاد در طول روز دوباره در وحشت از مرگ به سر میبردم. این ترس و افکار انقدر سالهای زیادیه با منه که نبودش رو دقیق یادم نمیاد اما خب قطعا همیشه انقدر شدید نیست. بههرحال خوشبختانه دوباره هم این دورهی ناجالب رو پشت سر گذاشتم. چندبار که یادم میفتاد که مثلا چندساعت یا یهروزه که از اون فکرا نداشتم قلبم آسوده میشد. انگار یه نفس راحت میکشید و یه لبخند میزد.
این مدت چهارتا از دوستام رو دیدم. دوتاشون رو بعد از ۴ ماه فقط یکبار دیدم و دوتای دیگه رو چندبار دیدم. بعد از گمونم بیش از یکسال یک گرلز نایت درست حسابی هم با خواهرم و قدیمیترین دوستمون داشتیم.
بالاخره اسبابکشی هم کردیم. فردا میشه دو هفته که تو خونهی جدید هستیم. حقیقتا تا یکم پیش که تو گالریم عکس اتاق و تشک تخت قدیمیای که تقریبا دوازدهسال روش میخوابیدم رو دیدم فکر کنم اصلا یادی از هیچکدومشون نکرده بودم این مدت. اتاق جدیدم رو دوست دارم و از همون روز اول باهاش اوکی بودم. تقریبا چهارسال گذشته فقط یکی از دیوارهای اتاقم آبی بود اما همهی دیوارای اتاق جدید رو آبی کردم و خیلی زیاد راضیام. برای پنجره پردهای چیزی تدارک ندیدم و فعلا برنامهش هم ندارم. ویوی پنجرهی قبلی رو نداره و برای واقعی یه دیوار کامل جلوشه اما حداقل دیگه نمیتونن هی بگن پرده رو بکش از بیرون دید داره فلان و بهمان. البته سمت چپ پنجره که بایستی میتونی کمی از خیابون و حیاط مدرسهی کوچهپشتی رو ببینی اما در کل همین نور زیادی که وارد اتاق میشه و روشنش میکنه هم برای من کافیه و خیلی دوسش دارم.
ناخنای دستمم بالاخره نازنازی کردم، یکم بلند و آبی آسمونی با شاین ریز. خیلی دوسشون دارم و عاشق اینم که موقع انجام یهکاری هی چشمم بهشون میخوره. از چهارشنبه چندینبار از خودم پرسیدم چرا زودتر انجامش ندادم؟ و درجا به ذهنم میاد که یه لیست بلند بالا از چیزای اینطوری در زندگیم وجود داره.
یادمه بارهای قبلی که اینترنت رو قطع میکردن(که کم هم نبودن) توی توییتر خوندم چندنفری اون مدت خواب دیدن براشون نوتیف پیام اومده یا بالاخره اینترنت وصل شده و اینها و فکر کنم از ذهنم گذشت که مثلا اغراق یا تلقینه و از این حرفها. ایندفعه و در این هفتاد و چند روز حداقل پنجبار خوابی دربارهی اینکه اینترنت وصل شده دیدم🤡.
دلم برای حرفا زدن با یک دوست مجازیای هم تنگ شده. یعنی نمیدونم. اولای فروردین خیلی یادش میفتادم یهو و حتی یهبار کل چتمون رو کامل خوندم اما این یک ماه اخیر کمتر یادش افتادم تا دوباره این یکی دوروز. یکچیز جالبی که وجود داره اینه که ما یک عالمه چیز دربارهی هم میدونیم اما اون اسم من رو نمیدونه. بعد از اعتراضات دی ماه که اینترنت قطع شد دلم خواست که اسمم رو بهش گفته بودم و با خودم گفتم بعد از وصل شدن نتها میگم اما نگفتم. حرف زدیم اما روحیههامون خیلی جالب نبود و مکالمهها کوتاه شده بودن و مثل قبل نبودن و خلاصه پیش نیومد. ولی این دفعه حتما میگم.
بعضیوقتا رندوم سر یهچیزایی یاد بعضی آدمایی که چندساله در توییتر میشناسم یا دیلیهایی که در تلگرام میخونم میفتم و اینطور میشم که عه این رو یادم رفته بوداا، فلانی حالش خوبه؟ عه این سریاله که اون کاربر دوسش داشت فصل جدیدش اومده یا فلانی احتمالا از این ویرگول خوشش بیاد. امیدوارم که همهشون حالشون خوب باشه.
وای اونروزی به ذهنم اومد که چقدرهههه مانگا و مانهوا نخوندم. اصلا یادم رفته بود و واقعا مثلا دیروز دلم خواست دسترسی داشتم و چند چپتر میخوندم.
همچنان بیکارم و حتی ول هم نمیچرخم. گمونم بیشتر از یکماهه کتاب نخوندم و تا پریشب ۲-۳ هفتهای بود سریالی چیزی هم ندیده بودم. پوچ و باطل و بیهوده به معنای واقعی.
کار پیدا کردن هم که واقعا در این کشور و شهر افول انسانیته. ماههاست دنبال کارم و از دست کارفرماها و آگهیهای کار حرص میخورم اما این دو هفتهی اخیر که روزی چندبار همهی همهی آگهیها رو چک میکنم بیشتر حرص میخورم. واقعا برای بعضیهاشون دوست دارم پیام بدم و دعوا راه بندازم یا حداقل بپرسم چطوررر روت شده همچین شرایط و حقوقی رو در نظر بگیری و آگهیش کنی؟(امیدوارم نسخهای از من در جهانهای موازی این کار رو انجام بده) بعضیهاشون انقدر افتضاح و غیرقابلباور بیانصافانه هستن که با خودم فکر میکنم انگار دوربین مخفیای چیزی برای درآوردن حرص منه. همهش با خودم یا به بقیه میگم که کاش این کشور فقط یکم درست حسابی بود و نهادی جایی وجود داشت که واقعا رسیدگی کنه تا اونوقت همهی این کارفرماها و آگهیها رو گزارش میکردم. جدی کاش میتونستم به کابوس مدیرها و کارفرماها و مخصوصااا صاحبان کافهها تبدیل بشم. واقعا در این زمینه غرهای زیادی میتونم بزنم اما شاید یه وقت دیگه.
یه احساساتی هم به یه آدمی دارم که نه میدونم به احساسه چی بگم نه به آدمه. پارسال این موقع میتونستم راحت بنویسم دلم برای دوستم تنگ شده اما الان انقدر دلگیری و دلخوری و ناراحتی و عصبانیت و چیزای مختلف روی دلتنگیم تلنبار شده که مطمئن نیستم چیزی ازش اون زیر میرا وجود داره یا نه و انقدر هم از هم دور و بیخبر بودیم که حتی برای گفتن دوست سابق هم سردرگم میشم. با همهی اینها دوباره این روزها خیلی در افکارم حضور و وجود داره. کاش همهی اینکارها رو نمیکرد. در واقع کاش یککاری میکرد.
خب دیگه خوابم گرفته.