
آسمان تازه شروع کرده بود به شیپور باران زدن. هنوز دو یا سه شیپور بیشتر نزده بود که باریدن گرفت؛ بارشی برقآسا که در کمتر از ده دقیقه به سیلی عظیم بدل شد.
سرمای هوا، باور اینکه در یک روز بهاری هستیم را سخت میکرد.
عابران پیاده هر کدام در تکاپو بودند که خود را هرچه سریعتر به سرپناهی برسانند و ماشینها در خیابانها با شتابی بیثمر تلاش میکردند شاید از این مخمصه نجات پیدا کنند. اما وقتی فکری همهگیر میشود و همه به یک سمت هجوم میبرند، نتیجه معکوس میشود — درست مثل خیابانهای شهر که حتی اجازهی حرکت چند اینچ را هم به ماشینهای «شتابزده» نمیدادند.
از پلههای ساختمان دانشگاه که پایین میآیم، حسی درونم میگوید چه چیزی در انتظارم است. اما چون راه چارهای ندارم و دانشگاه تا یک ساعت دیگر بسته خواهد شد، چارهای نیست جز اینکه نقش یک عابر پیادهی حیران را هم من بازی کنم.
بعد از حدود یک ساعت انتظار، بالاخره اتوبوسی پیدا میکنم که هرچند جای ایستادهاش تنگ و چسبیده است، اما بهتر از ماندن زیر باران است. نفس کشیدن سخت است، ولی در خیابان ماندن سخت تر است. با تن خسته و پاهای کوفته بالاخره به میدان آزادی میرسیم — نیمی از مسیر طی شده.
دیگر خبری از باران نیست؛ باران بند آمده، اما این پایان ماجرا نیست؛ شروع در دستان آسمان بود نه پایان. مردم هنوز حیراناند و خیابانها همچنان مثل پارکینگ، پر از ماشینهاییست که هیچ حرکتی نمیکنند.
تصمیم میگیرم باقی مسیر را ولخرجی کنم و با تاکسی بروم. اما با رسیدن به ایستگاه تاکسی، با صفی از مسافران روبهرو میشوم که واژهی «صف» برای توصیفشان کوچک است. نیم ساعت گذشته و تنها به تعداد منتظران اضافه میشود؛ تاکسیای نمیرسد که بخشی از این صف را سبک کند.
ساعت گوشی را نگاه میکنم، نزدیک ۹ شب است و من هنوز سرگردان خیابانهای این شهرم. اضطراب تمام وجودم را گرفته — هیچوقت اینقدر شبهنگام، تنها، در این شهر نبودهام.
سه پسر که مثل من از این صف ناامید شدهاند، از صف جدا میشوند. من هم که در ذهنم دنبال راه نجاتیام، ناخودآگاه با آنها همراه میشوم. وسط میدان میرویم و شروع میکنیم به تکان دادن دست برای هر ماشینی که میگذرد، شاید یکی متوقف شود. بالاخره موفق میشویم. بیدرنگ صندلی جلو را انتخاب میکنم و سوار میشوم.
خستگی آنقدر به جانم افتاده که فقط همینکه صندلیای هست که حرکت میکند، برایم کافیست. راننده کمی صحبت میکند، اما هیچکدام از ما حال پاسخ دادن نداریم. مسیر همچنان قفل است و زمان هم کاری از پیش نمیبرد. راننده وارد کوچهپسکوچههایی میشود که تا آن روز ندیده بودم — و بعد از آن هم دیگر ندیدم. گاهی فکر میکنم خیالی بودند.
نمیشناسمشان، نمیدانم کجایم و همراه سه غریبهام. ترس وجودم را گرفته. اضطراب، هوشمندانه، سراغ نقطهی ضعفم میرود — پاهایم. میلرزند، آنقدر که نمیتوانم کنترلشان کنم. شمارهی برادرم را میآورم روی صفحهی گوشی و انگشتم را روی دکمهی تماس نگه میدارم. تا اگر اتفاقی افتاد، فقط یک لمس فاصله باشد.
ماشین وارد جادهای درختی میشود. اطراف هیچ نشانی از آبادی نیست — فقط تاریکی و خالی بودن فضا. در دوردست، کارخانههایی با دودکشهای عظیم دیده میشود که بخار از آنها به آسمان میپیچد. جاده متروک به نظر میرسد؛ گاهی کامیونی از مقابل میآید و دوباره تاریکی مطلق. سکوت ماشین، دود کامیونها و نور چراغهای جلو، فضا را ترسناکتر میکند.

بعد از مدتی، راننده تصمیمش را عوض میکند. میگوید نمیتواند ما را به مقصد برساند و کنار بزرگراه پیادهمان میکند.
دوباره از نو. دوباره حیرانی. اعتمادم به این سه پسر حالا قدری بیشتر شده و ساعت از یک گذشته است. گزینهی دیگری ندارم جز همراهی با آنها.
تا اتوبان پیاده میرویم. ماشینها با شتابی وحشتزده میرانند و هیچکس توجهی به ما، سه پسر و یک دختر کنار جاده، ندارد. اطرافمان کشتزارهای وسیع است و گاراژهایی متروکه با درهای زنگزده، انبوه لاستیکها، و صدای زوزهی سگ یا شاید گرگ — دیگر فرقشان را نمیتوانم تشخیص دهم.
دیگر ترسی از آن سه پسر ندارم؛ هممسیرشان میشوم. یک ساعت پیادهروی، بیهیچ کلامی. بالاخره نیسانی که علوفه حمل میکرد، توقف میکند. راننده با مهربانی میگوید: «باباجان، شما بیا جلو، پسرها برن عقب.» اما ترجیح میدهم با همان سه پسر عقب نیسان باشم تا با غریبهای دیگر در جلو. حتی «باباجان» گفتنش هم برایم اعتماد نمیآورد.
عقب نیسان مینشینیم. باد سرد، موهایمان را به هر سو میبرد و جانمان را خشک میکند.
ساعت از ۳ گذشته که بالاخره به خانه میرسم. کسی انتظارم را نمیکشد، جز چراغ خانه که منتظر است من بیایم و روشنش کنم. کولهام را زمین میگذارم و اشکهایم بیصدا میریزند — نه از احساس، که از غریزه، بیناله، بیزجه — گویی میخواهند بشویند آنچه را که دیدهام.