زن

زن، موجود عجیبی نیست.
نه از ماه آمده، نه از مریخ.
او انسانی‌ست که می‌تواند تا بی‌نهایت عشق ببخشد.
رنگ می‌دهد به هر آن‌چه در کنار خود می‌بیند.
می‌تواند بی‌پروا بخندد، دلبری کند، دوستت بدارد
بی‌آن‌که تو حتی ذره‌ای دوستش داشته باشی.
می‌تواند به تو فکر کند، حتی اگر تو هرگز او را نشناسی.

زن لطیف است، بی‌باک، بی‌آلایش.
می‌تواند قوی باشد، اما نمی‌خواهد.
می‌خواهد تو قوی باشی، تو بدرخشی.
می‌تواند از تو بگذرد، تو را گرفتار خود نکند.
اما لذت می‌برد از بازیِ دل‌دادگی، از دامی که خودش پهن کرده.
تو فکر می‌کنی شکارش کرده‌ای؛
غافل از آن‌که شکارچی، از همان ابتدا، او بوده.

درون زن، زندگی‌ست.
اوست که به دنیا جان می‌دهد.
پس بی‌جهت، حس مردانگی‌ات را بر سرش فریاد نزن.
زن، به تو اجازه‌ی مرد بودن می‌دهد.
تو را می‌بیند، بزرگ می‌کند، جانی تازه می‌بخشد.
و تو در خیالت، فکر می‌کنی همه‌چیز را خودت ساخته‌ای.
زن، با توهماتت بازی می‌کند،
نه برای آن‌که به ریشت بخندد،
بلکه برای آن‌که از تو سلطانی بی‌همتا بسازد.

او رام می‌شود، اما به اختیار خود.
پیش از آن‌که تو عمق وجودت را بشناسی،
او آن را طی کرده است.
زن، فقط تو را بهتر از خودت می‌شناسد.
تو را می‌سازد.
به تو عشق ورزیدن می‌آموزد،
ارزشمندی را هدیه می‌دهد،
و زندگی را، با صدای بلند خنده‌هایش،
با رقص موهایش، با لطافت وجودش، جاری می‌کند.

او تو را همان‌گونه که هستی، می‌خواهد.
آزاد، بی‌قید، بی‌نقاب.
اما تو تاب رهایی‌اش را نداری.
می‌خواهی خنده‌هایش فقط برای تو باشد،
موهایش، نازش، نوازشش...
می‌خواهی تنها مالک او باشی.

حالا بگو... من عجیـبم، یا تو که می‌خواهی مرا در بند کنی؟

کنارت زنی بود بی‌پروا.
اما تو اسیرش کردی.
به او عشق دادی و اسارت را تقدیمش کردی.
دنیا را از او گرفتی و زندان را جایش گذاشتی.
جهانی را نشانت داد، و تو فقط چشم‌هایت را به دیدنش مجاز دانستی.
گل بهاری در دستانت گذاشت، و تو آن را پژمرده کردی.

فریاد زد:
رهایم کن.
بندهایم را باز کن.
زیبایی‌ام را ببین.
من این‌گونه آفریده شده‌ام.
در من، زندگی جریان دارد.

قلبم برای تو بود، اما تو روحم را خواستی.
نه برای درک، نه برای همراهی،
بلکه برای قالب‌زدن، برای تملک.
اما روح زن، به رنگ دیگری درنمی‌آید.
آن‌چه ساخته‌ام، خودم ساخته‌ام.
اسارت، تنها برای جسم است، نه برای روح.

اکنون، دیگر قلبم هم برای تو نیست.
سکوت می‌کنم.
زیرا تو زندگی را از من ربوده‌ای.
لبخندهایم، باورهایم، رویایم را.

من به تو زندگی بخشیدم.
و تو زندگی را از من ربودی.

حالا چیزی جز سکوت سهمت نیست.
زنی مانده‌ که جسمش با توست، اما روحش، از خانه‌ی تو پر کشیده.
قلبم دیگر جایی برایت ندارد.
تو خواستی روحم را تصاحب کنی،
و همه، این حق را برایت قائل شدند —
قانون، دین، عرف، جامعه.

اما تنها کسی که این حق را به تو نداد،
من بودم.

سکوت می‌کنم.
اما می‌دانم چه به تو بخشیده‌ام،
و سکوت من، چه چیزهایی را از تو خواهد گرفت.

تو هنوز هم نمی‌دانی من چه برایت به ارمغان آورده‌ام،
و چه چیز را از تو دریغ کرده‌ام.