سلام، ای دختر خفته در روزمرگی، دختری که زمان و مکان، رویاهایت را به باد داده‌اند. کنج خانه در عزلت نشسته‌ای، زانوی غم در آغوش گرفته‌ای و در جست‌وجوی لحظه‌ای برای وداع با جهانی هستی که نه تو او را دوست داشتی و نه او تو را.
روزمرگی؟ واژه‌ای که روزی دیوانه‌ام می‌کرد، اما امروز جز آن چیزی برای عرضه ندارم.
تنها مانده‌ام، از همه عالم به درم. زوال عقل کمکم به سراغم آمده، اعتماد از نفسم رفته و دیگر امیدی به تغییر شرایط در من نیست. نمی‌توانم برخیزم. روزگاری رها بودم، بندها را گسسته بودم، سختی‌ها را تاب آورده بودم.
اما امروز، مکان و تقدیر رهایم نمی‌کنند. هرچه تلاش می‌کنم بندی بگسلم، نمی‌شود که نمی‌شود.
به تنهایی جنون‌آمیزی گرفتار شده‌ام، تنهایی از جنس روح. کسی نیست که بخواهد روحم را بکاود، روحی که از پس رنج‌ها بارورش کرده ام، بزرگش کرده ام، از دست دادن‌ها را لباس تنش کرده ام. بندها را دیده‌ام و روحم را محکوم به آزادی کرده‌ام.
حیف از این روح که بی‌مخاطب در گوشه عزلت بنشیند. روحی زیباست، کاش در کالبدم نبود. کالبدم در قفس است و روحم این کالبد را تاب نمی‌آورد. می‌خواهد بگریزد، اما راه به جایی ندارد. دیوارها را نمی‌خواهد ببیند، اما سقفی نیست. می‌خواهد خانه را ترک کند، اما مونس جان در آن دارد.
کاش به سراغم آیی، هر طور که دلت می‌خواهد. کنارم بنشین، قهوه ی مهمانت کنم. من بگویم، تو بگویی و زمان را به کشمکش عقربه‌ها واگذاریم. روحم تنهاست، از انزوا بیزار است، از اجتماع پوچ گریزان است، از روزمرگی محض فراری است، از دیوارهای سر به فلک کشیده گریان است. آن‌قدر در پستو مانده که رنگ آسمان را به فراموشی سپرده. روزگاری پرجنب‌وجوش داشت، پر از فراز و نشیب، پر از لحظه‌های نفس‌گیر، پر از آرزوها و رویاهای زیبا، نه فقط برای خودش، برای خلقی که آرزوهایش در آن‌ها متجلی می‌شد.
اما امروز نیاز دارد که آرزوی کسی باشد، کسی که آرزویش باشد دست یاری به سوی او که از پا افتاده دراز کند. تو آرزو کن که دستم را بگیری، شاید آرزویت اجابت شد. آرزوهای من از من رخت بسته‌اند، شاید ناتوانی بزرگی در من دیده‌اند که با دو پای گریزان از من گریخته‌اند.
هرچه کرده‌ام، خود کرده‌ام، با تصمیم‌هایی که سلسله‌وار به سوی نابودی رفتند. به عقب که نگاه می‌کنم، گودالی است پر از تباهی و ویرانی. پیش رو را که می‌بینم، پلی نیست که راهی برای فرار از آنچه کرده‌ام باز کند. کاش کسی با دستان یاری‌دهنده سوی دیگر این ویرانی ایستاده باشد و دستش را به سویم دراز کرده باشد. می‌دانی چه می‌شود؟ بی‌درنگ دستت را خواهم گرفت و تو به خود افتخار خواهی کرد که مرا از این گودال به سوی دیگری رهنمون کردی. چرا که روحم زیباست، صورتم زیباست، زخم‌هایی دارم به قامت زخم شمشیر بر پیشانی‌ام.
روزگار است دیگر، بسیار آزموده‌ام. همه را پاس کرده‌ام و به پیروزی‌ام بر روزگار بالیده‌ام. در کاسه «چه کنم» یا «چرا من» نمانده‌ام، حتی لحظه‌ای برای استراحت به خود نداده‌ام.
اما امروز… نیاز به یاری دارم تا از تاریکی که گرفتارش شده ام برخیزم. روح سرکشی دارم و قد دیوارهای خانه و پوچی، سرکشی‌ام را غمناک کرده است.
می‌خواهم برخیزم، بجنگم، بتازم و بنازم. نمی‌خواهم بنشینم و گذر عمر را ببینم.
