
امروز تقریباً یکی دو ماهی گذشته از زمانی که تصمیم گرفتم بنویسم و منتشر کنم. در این مدت اتفاقاتی افتاد که وقفههای طولانی بین نوشتههام انداخت، مثل جنگ. درست است که وقفه ایجاد کرد، اما در عوض، حسوحالهای تازهای را هم با خودش آورد. حسهایی که ردشان را میتوانم در قلمم ببینم.
اوایل، ذهنم جز جنگ به چیزی نمیرفت. انگار بغضی در گلو داشتم که باید به هر طرف خالیاش میکردم؛ با هیجان، با ترس، با اندوه، با حس میهندوستی، با نفرت... خدایا، چطور ممکن است اینهمه احساس متضاد را در یک دل جمع کرد؟ نوشتههایی داشتم که بیشتر شبیه خطخطیهای بیسر و ته روی یک کاغذ بود؛ اما همان کلاف درهم، تنها با نوشتن آرام میگرفت.
برای آدمی درونگرا مثل من، بازنشر نوشتهها چیزی نبود جز گونهی سرخ از شرم. اینکه شاید همکارهای سابقم، دوستان و آشنایانم بخوانند، قضاوت کنند، نقد کنند، یا حتی مسخرهام کنند، چیزهایی بود که مدام در ذهنم میچرخید. اما یک روز بالاخره دل را زدم به دریا و منتشرشان کردم. نه برای اینکه جهان را تکان بدهم، نه؛ فقط برای اینکه قدمی برداشته باشم در مسیر چیزی که به آن علاقه دارم. تا بعدها افسوس نخورم که چرا هیچوقت حتی امتحانش هم نکردم.
تا اینجای راه، از چیزی که نصیبم شده، تا حدی راضیام. البته که واقعیت این است: هیچچیز مثل منبع درآمد، آدم را راضی نمیکند. اما در این بلبشوی بیدرمان، حداقل راهی برای التیام درد خود پیدا کردم.
دلم میخواست برخیها که نظراتشان برایم مهم بود، واکنش نشان میدادند. اغلبشان سکوت کردند. نه نظری، نه حتی یک لایک خشک و خالی. این سکوت غمگینم میکرد، اما با همین دلشکستگی هم ادامه دادم. روزی خواهد رسید که همانها در صف انتظار خواهند ایستاد.
بلاک فور اِوِر.
و اما کسانی که زورم بهشون می چربید رو از گلو گرفتم و چشم ازشون برنداشتم تا نوشته هامو بخوونن و چشم در چشم منتظر انتقادشون بودم که خوشبختانه نظر همهشان مثبت بود.
مینویسم، دوباره و دوباره، چرا که تنها راه فرار از عمری عبث را در همین نوشتنها میبینم.
تو بخوان مرا…