خسته ام از تمام این مردم،
و خیابان برای تنهایی ست
دل بریدم ز شهر بی لبخند،
بودنم بی تو عین رسوایی ست
به جهنم که شهر با ما نیست،
شب که آمد، دلیل غوغا نیست.
چای میریزم و دلم خون است،
گرمی عشق چیزبیجاییست
پشت هر خنده خنجری پنهان،
قصه از چشمها نمایان است
تو فقط رو به من نگاهت را
بسپار و بمان، که دنیاییست
رد لبهات بر تن بوشهر
طعمِ گزهای اصفهانیهاست
لب زدن روی این لب بسته
مثل فتحی درونِ دریاییست
باد میآید از خلیج جنوب
موج در موج، سینهاش خالیست،
تب زایندهرود میبارد
خانهام بیتو جای تنهاییست.
چشم ها از هجوم خواب افتاد،
من زنم ، مثل یک تبر در باد
آتش افتاده بین گیسویش
باد اگر رد شود، تماشایی ست
مهتاب خاکیانی حسین آبادی
مهتاب خاکیانی حسین آبادی