دانه کوچک بود و کسی او را نمی دید. سال های سال گذشته بود و او هنوز همان دانه کوچک بود .
دانه دلش می خواست به چشم بیاید ، اما نمی دانست
چگونه. گاهی سوار باد می شد و از جلوی چشمها می گذشت . گاهی خودش را روی زمین روشن برگها می انداخت و گاهی فریاد می زد و می گفت :
"من هستم ، من اینجا هستم ، تماشایم کنید."
اما هیچکس جز پرنده هایی قصد خوردنش را داشتند یا
حشره هایی که به چشم آذوقه زمستان به او نگاه
می کردند . به او توجهی نمی کرد .
دانه خسته بود از این زندگی ؛ از این همه گم بودند و کوچکی خسته بود. یک روز روبه خدا کرد و گفت :
" نه این رسمش نیست. من به چشم هیچکس
نمی آیم . کاشکی کمی بزرگتر، کمی بزرگتر مرا
می آفریدی "
خدا گفت : " اما عزیز کوچکم ! بزرگتر از آنچه فکر
می کنید . حیف هیچ وقت به خودت فرصت بزرگتر
شدن ندادی. رشد ماجرای است که تو از خودت
دریغ کرده ای . را ستی تا یادت باشد تا وقتی که می خواهی به چشم بیایی، دیده نمی شوی . خودت را از چشم ها پنهان کن تا دیده شوی. "
دانه کوچک معنی حرف های خدا را خوب نفهمید،
اما رفت زیر خاک و خودش را پنهان کرد .
سال ها بعد دانه کوچک ، سپیداری بلند و با شکوه بود
که هیچکس نمی توانست ندیده اش بگیرد . سپیداری که به چشم همه می آمد .
دوستان لایک و دنبال کردن و نظر دادن یادتان نره