کاش روز اولی که ادم ها را می دیدی بالای سرشان تعداد روز هایی که در زندگی ات هستند را مینوشت. مثلا ان دوستت که اوایل از برادر هم برایت بیشتر سنگ تمام میگذاشت اما فقط دو ماه زمان نیاز بود که برود با کسی دیگر صمیمی شودکه هیچ پشت توهم بدگویی کند! اگر از سر خشم بخواهم بگویم باید بنویسم ای مردکککفلان فلان شده ی دو روی منفعت طلب کاش هیچوقت رفیقم نمی شدی! راستش را بگویم انقدر این موضوع در ابعاد مختلف زندگی برایم پیش امده است که حتی نایی برای خشمگین شدن ندارم برای همین ذهن عزیزم راهکار دیگری در پیش گرفته است.(در اصل پاسخ به تروما)
یکی از همان روز هایی که زانوی غم بغل گرفته بودم و از خدای خود گله میکردم که چرا ادم هایی که دوستشان دارم هیچوقت نمی مانند دفترم را آوردم و شروع کردم به نوشتن و نوشتن....
"هیچ چیز همیشگی نیست" برای اثبات همین یک جمله چندین تمثیل و منطق و مدرک آوردم اما راستش را بگویم هیچکدام را قبول ندارم. این روز ها حتی به منطقی ترین حرف ها هم ظن و گمان دارم و تنها به یک حس،یک شهود،حس ششم،کائنات هر چیزی که اسمش را میگذارید اعتماد دارم. اگر هم دوست دارید چشم برایتان میگویم که در نوشته هایم به این اشاره کردم که هرچقدر هم تلاش کنیم روزهایمان شبیه هم نمی شود. اتوبوس دیرتر میرسد. ادم های متفاوتی را در مسیر تا سرکار میبینی. بی خبر دوستت با تو تماس می گیرد. یا بگذاريد اینطوری بگویم در روز هایی که از شدت ناراحتی در افسردگیبه سر میبرید حتی جنس غمی که دارید متفاوت است. روزی انگار چیزی گلویتان را سوراخ میکند و روز بعد انگار پاهایتان میخواهد از جا کنده شود. در یکی از روز ها از تختت بلد میشوی و غذا می خوری و روز دیگر حتی نمیتوانی غلت بخوری. اگر هم اینها قانعت نکرد و میگویی درگیر روزمرگی شده ام این مربوط به احساس تو به زندگی ات است نه اتفاقاتی که در طول روز برایت می افتد!
خلاصه اینگونه بگویم حالا دیگر برایم درد اور نیست ادمی که با تمام وجود دوستش دارم فردا نباشد. با تمام وجود این را حس میکنم که همه ادم ها خواهند رفت چه یکماه دو ماه چه ۴۰ سال به هر حال به نحوه ای مرا ترک خواهند کرد وکاری از دستم بر نمی اید. شاید اگربدانم چقدر در کنارم می مانند از لحظاتی که با انها دارم بیشتر لذت میبرم..
تو هم قبول داری هیچ چیز همیشگی نیست نه؟