نمیدانم قلبم تیر می کشید یا زمان در لحظهایی رنجآور ایستاده بود،به هر حال این درد به قدری یکنواخت و تغییر ناپذیر مرا فرا گرفته بود که نمی توانستم گذرِ بودن را حس کنم. تلخیی که در پس ِ نبودن، افزون گشته بود،ذائقه عاطفیم را کور کرده بود ، به دنبال تکه ای از خاطرات ِ شور بودم؛شاید اینگونه کمی زیستن را می توانستم به خورد ِ خود دهم...