چیزی غم را نشان کرد و این برکه به مرادبی بدل گشت،که هرگز لیاقتی را نبلعید.هرچه کردم،فکر تو را یارای دفن کردنم نبود،ماهیتی که هیچ خاطره ایی را نمیکشت.یعنی،تو زنده میمانی حتی اگرمن مرده باشم،تو درخت سبز کنار برکه ایی،ولی من سال هاست که مرده ام...حضورم ابهامی ست که به وقت ظهور نور تازه وجود مییابد،گسترده تا پهنای عمیق هستی تو،حالا ما همیشه هستیم بی آنکه به هم لمس شویم ولی در هم تنیده...