
معیاری که در گذر زمان گم شده میزان محال بودن و تجسم وار بودن آرزوهاو خیالات است،بشر امروزی تمام اهداف خود آرزو میکند،یعنی ترکیب عجیبی از محال و انسجام را در خود رقم میزند.نه اهداف بدست می آیند و نه دیگر خیال خانه امنی از برای هجمه های واقعیت دارد.نا امنی گسترده میشود و این آغاز حاکمیت قاطع اضطراب در روان آدمی است،سلطنتی که وارثی جز غم ندارد...