سلام و درود به همه طاقچه ای ها و ویرگولی های عزیز. در ادامه چالش کتابخوانی طاقچه و به عنوان چالش بهمن ماه، کتاب چوب نروژی یا جنگل نروژی نوشته هاروکی موراکامی و ترجمه مهدی غبرایی رو انتخاب کردم. مى توان گفت این کتاب داستانی عاشقانه سیاسی اجتماعی است که روایتگر زندگی و اتفاقاتی است که برای پسری به نام تورو اتفاق می افتد. راوی داستان خود تورو است و از آن جایی شروع مى شود که او آهنگ چوب نروژی را می شنود و پرت می شود به سال های دور و خاطراتش با دختری به نام نائوکو. ظرف مکانی اتفاقات این داستان در توکیو ۱۹۶۰ است. شاید بتوان گفت علت اصلی معروف شدن و محبوبیت موراکامی در ژاپن همین کتاب باشد. کتابی که در سال ۱۹۸۷ در ژاپن منتشر شد و بیش از ۱۵ میلیون نسخه از آن فقط در کشور ژاپن به فروش رفته است. نویسنده این داستان در خلال آن عقاید سیاسی و اجتماعی اش را هم بیان می کند. روایتگری نویسنده و شخصیت پردازی دقیق او به جذابیت داستان افزوده است. هرچند در لایه هایی از داستان با روایت یک خودکشی رو به رو می شویم اما درست در اوج همین فضای نسبتاً ناامیدکننده و خاکستری داستان، لایه هایی از امید و شادمانی نمایانگر مى شود که از نکات مثبت داستان است و هنر نویسنده را به رخ می کشد. موراکامی این کتاب را با الهام از دو کتاب ناطور دشت و گتسبی بزرگ نوشته است. این داستان به صورت پایان باز به اتمام مى رسد و دست خواننده برای تجسم و تصور انتهای آن باز است. نکته ای که درباره ترجمه این کتاب وجود دارد آن است که مترجم آن پس از شش سال توانست مجوز انتشار کتاب را بگیرد آن هم پس از سانسور شدید بخش هایی از آن ؛ به همین جهت توصیه می کنم اگر سطح زبان انگلیسی متوسط رو به بالایی دارید، ترجمه انگلیسی کتاب رو مطالعه کنید. موضوع و بعد اصلی این داستان تقابل زندگی و مرگ است و از این حیث می توان آن را به برخی از آثار آلبرکامو نزدیک دانست. این کتاب داستان و رمانی عاشقانه آن هم در قالب فضاسازی و شخصیت پردازی داستانی با ترکیب مفاهیم اجتماعی و روانشناسی است و با شروع آن به سختی می توانید آن را زمین بگذارید. خواندن این کتاب را به همه دوستداران ادبیات ژاپن و علاقمندان داستان و رمان عاشقانه توصیه می کنم. در پایان، نوشته ام را با قسمت های جذاب تر و خواندنی تر کتاب به اتمام می رسانم:ل
_ مرگ ضد زندگی نیست؛ بلکه قسمتی از آن است.
_ هیچ حقیقتی نمی تواند غمی را که در فقدان عزیزی احساس می کنیم برطرف کند. تنها کاری که از دستمان برمى آید، دیدن آن تا انتها و آموختن چیزی از آن است. اما چیزی که می آموزیم در رویارویی با غم بعدی که بى هشدار می آید، کمکی به ما نخواهد کرد.
_ چقدر ناخوشایند است که احساسات کسی را که برایت اهمیت دارد جریحه دار کنی و این کار را بدون قصد و غرض کرده باشی.
_ گفت: دیگر نمی شود مرا آدمیزاد حساب کرد. فقط مشتی خاطرات از آنچه بوده ام باقی مانده. مهم ترین بخش وجودم یعنی آن چه در درونم بود، سال ها پیش مرده و من فقط به خاطرات تکراری بند شده ام.