من میگم اینکه خودمون رو تو قفس بذاریم واقعا فاجعه ایجاد میکنه وای به روزی که از قفس آزاد بشیم اون موقع هست که خوب از بد خودمون رو نمیتونیم تشخیص بدیم و هر چیزی که بیرون از اون قفس وجود داره برامون خوب و فوق العاده تعریف میشه و تنها چیز بدی که میخواییم ازش فرار کنیم اون قفس سابقه،اینکه خوب و بد رو دیده باشی و شناخته باشی و اون موقع راهی که فکر میکنی درست هست رو انتخاب کنی خیلی قشنگ تر از زمانی هست که تنها گزینه‌ی پیش روت راه خوب و به اصطلاح درست باشه.
من میگم خودتو تو قفس نذار ولی واسه خودت خط قرمز داشته باش بدون خط قرمز بودن مثل اینه که همیشه تو خطری به نظرم کسایی که خط قرمز دارن خودشون رو خوب شناختن و زیر و بم شخصیت خودشون رو میدونن و به ثبات شخصيت رسیدن،آدمای بدون خط قرمز واسه من مثل حالت فیزیکی مایع میمونن تو هر ظرفی شکل همون رو میگیرن اگه شانس بیارن که ظرف مناسبی دور و اطرافشون بوده باشه و شکل مناسبی رو به خودشون گرفته باشن وگرنه به شکل هر قالبی در اومدن زیاد قشنگ نیست.تو این مورد ترجیح میدم مثل جامد سخت باشم البته مثل سنگی که کم کم از حالت مذاب،سفت و سخت وجامد شده و نه مثل کسی که یک شبه و عجولانه به سختی رسیده.
زندگی قانون رعایت کردن مرزهاست یکی از مرزهایی که واسم خیلی مهمه مرز بین آزادی و خط قرمز داشتنه :)
