خسته ام بیشتر از همچیز
و تمام وقت پست های توی ویرگول رو میخوندم
اغلب دلتنگ و نگران شخصین که دیگه ازش خبری ندارن و خوندن اونها باعث به وجود اومدن حسادت درون من شد.
چرا من کسی رو ندارم که منتظرم باشه؟
خوش به حال اونا کسی رو دارن براشون چیزی بنویسه!
راستیت اولین پستیه که توی ویرگول مینویسم و باید بگم جرات زدن روی گزینه انتشار رو به سختی در خودم به عمل اوردم
چی گفتم این دیگه چه مدل جمله بندیه
نهایت میدونم کسی همچین چرتی رو نمیخونه و فقط خواستم هرچی دلم خواست بنویسم همونطور که ویرگول اول هر پست نوشته
اره من واقعا هم از این این وضعیتی که گیر افتادیم هم از اینکه کسی رو ندارم هم از اینکه نمیتونم برای کسی کامنت بیزارم و هم از اینکه تموم نمیشه خستم.ـ
