کاش میتوانستم آنچه در ذهنم می گذرد بنویسم بی شک زیباترین دل نوشته ای خواهد بود که توجه همگان را جلب خواهد کرد. اما کلماتی بر ای توصیفشان پیدا نمی کنم.کاش میتوانستم زیبایی وصف نشدنی دستان مادرم در روزهای آخر عمرش را بر روی تخت بی روح بیمارستان را با کلماتم ترسیم کنم دستانی سرشار از مهر و خوبی که خطهای عمیق در زیر و رویش مانند شعری سرشار از امید و آرزو بر روی آن نقش بسته بود.صدای نفسهایش که با کمک دستگاه همچنان آهنگ زندگی را می نواخت و قصد تسلیم شدن را نداشت.خوب می دانستم اگر مادر توان حرف زدن را داشت دلیل مقاومت در برابر مرگ را عشق به زندگی و فرزندانش عنوان می کرد.چشمانش دیگر چیزی نمی دید و هوشیاریش به حداقل رسیده بود اما مطمئن بودم وجود مرا در کنار خود حس خواهد کرد هر چه باشد مرا جزعی از وجود خود میدانست.دوست داشتم می توانستم از سلولهای سرطانی که باعث مرگ زود هنگام خدای وجودم شده بودند انتقام بگیرم.استرسهای غم و درد فرزندان باعث شده بود سلولهای بدن نازنینش از فرمان مغز سرپیچی کنند و سر خود رشد کنند.مادرم دوستت دارم
