هر روز زندگی...

دیشب پرتغال و اسپانیا بازی داشتند

از منی که از تمام فوتبال فقط چند اصطلاح بلد بودم اینهمه هیجان دور بود دور دور دور و خیلی دور

اما

علاقه ام به رونالدو سبکِ زندگیش اینهمه پایداریش منو کشونده بود پای تلویزیون اونم با هیجان نه الکی که فقط بازی رو ببینم نه کاملا برای دیدن بازی هیجان داشتم

کلی پفیلا درست کردم دوتا ظرفِ بزرگ

رشته خشکار هم درست کرده بودم

بازی شروع شد

کم هیجان

چند دقیقه که گذشت دیدم اسپانیا مسط هست روی بازی انگار بچه های پرتغال هیچ هیجان و شور و شتابی برای کنترلِ بازی نداشتند

با همه ی دانشِ کم فوتبالی خودم میفهمیدم اونقدرها تلاش نمی‌کنند

گذشت

گذشت

گذشت

نیمه ی اول بدون گل

نیمه دوم

بازی داشت تموم میشد

تموم

تموم و ....

دقیقه ۸۸ اسپانیا گل زد

اَه

یه غمی نشست توی جونم

نه از بردِ اسپانیا از غمگینی رونالدو

چطور میشه واقعا

چی میشه که نگرانِ غمِ یک انسان میشم که اصلا نمیدونه من نگرانش هستم

جالب هستا

اولین بار نگران شدن برای یه غریبه

اینکه دلت نخواد غصه بخوره نخوایی غمش رو ببینی

یه حسِ غریبی هست حتی برای خودم

یادمه دقیقا اولین باری که برای یه غریبه اشک ریختم

فوتِ علی انصاریان بود

اونم خیلی خیلی خیلی برام عجیب و غریب بود

ولی اصلا کنترلی روی اشکای خودم نداشتم

دلیلش رو هم میدونستم

چون دقیقا توی همون روزها ما شام ایرانی رو دیده بودیم قسمتی که علی انصاریان ، سیدجواد هاشمی و حامد آهنگی بودند و کلی خندیده بودیم

بعد که خبرِ فوت انصاریان پخش شد من فقط و فقط و فقط صدای خنده هاش و شوخی هاش توی گوشم پِلی میشد

علی انصاریان اولین کسی بود که بعنوانِ یه غریبه یه غیر هم خون یه فرد فقط یه فردِ معمولی و من براش کلی گریه کردم

و رونالدو

رونالدو اولین کسی هست بعنوان یه فرد فقط که دوست نداشتم غصه بخوره و یا ناراحت بشه

ولی دیشب

هم غصه خورد

و هم ناراحت شد