بیدار شدم
مثل همیشه راس ساعت ۶ یعنی ۶:۱۵ دقیقه این حدودا با اینکه تعطیل هست و من رسما هیچ کاری ندارم که انجام بدم حتی باشگاه هم نمیتونم برم چون تعطیل هست به خودم میگم بخواب خُب ، خُب بیشتر بخواب
میچرخم توی جام و تصمیم میگیرم یه کم دیگه بخوابم و میخوابم دوباره ۷ هست و بیدار میشم
دنبال ایرپاد میگردم که تمرین های دولینگو رو حل کنم میبینم نیست و حدس میزنم تو ماشین باشه باید منتظر بمونم تا طاها بیدار بشه و وقتی داره میره مغازه بره و برام بیاره
میرم توی اینستا یه دوری میزنم
آلارم طاها میخوره و طاها بیدار میشه
بهش میگم میشه لطفا ایرپاد رو برام بیاری و میاره
میرم تمرین ها رو حل میکنم
تقریبا همه رو درست
خوشحال میشم
یهو نعیم منو صدا میکنه
و من ناخواسته میترسم
مثل همیشه یهو میپرم اون طفلک عذاب وجدان میگیره
و خودم هم تپش قلب
هربار میخوام روی این حالتِ خودم تمرکز کنم و ترک کنم باز موفق نمیشم و وقتی کسی یهو من رو صدا میکنه میترسم و میپرم یهو
به خودم فکر میکنم و شرایطی که الان توش هستیم عوض کردنِ خونه
سعی میکنم بهش فکر نکنم
به خودم میگم بالاخره یه چیز میشه
و ته قلبم ایمان دارم قطعا و حتما خیرترین پیش میاد
