امروز دوتا پست منتشر میکنم
یه جوری انگار پستِ قبلی توضیحی بوده که باید به خودِ سال‌های بعدم میدادم که یادم بمونه هفدهم و نوزدهم تیر ۴۰۵ چی شد که پستی منتشر نشد
هفدهم تیر که تکلیفش با خودش و همه ی ما مشخص هست ماها کلا هفدهم تیر نمیدونیم کجاییم چی میگیم چی می‌شنویم چیکار میکینم
به دانش آموزای قشنگم فکر میکنم که اونروز با همه ی عشقشون به منِ غمگین نگاه می‌کردند و در نهایتِ کلاسِ آخرم موقع خداحافظی بهم گفتند ولی تیچر شما امروز یه چیزیتون بودا حتی آرایش هم نکردید و من آهی کشیدم و گفتم من امروز غمگین ترین آدم هستیم چون امروز عزیزترین فردِ زندگیم برای همیشه رفت
