
امروز می شود 7665 روزی که میبینمت ؛ رقت انگیز هستی ، بیشتر از هر زمانی که تا به حال دیده ام ...
دور نیست روز هایی که بین زمین و آسمان معلق می ماندیم ،تاشب بر دهان یکدیگر مشت می کوبیدیم ،روبروی هم شب ها زوزه میکشدیم و صبح ، گرسنه پابه پای هم پی غذا میدویدیم ؛ یادمان میرفت شب های قبلش را ، یادمان میرفت زوزه های تلخش را !
هنوز آنقدر کمرنگ نشده خاطراتم که نتوانم با چشمان ضعیفم ، بال بلند و شور فهمت را ببینم . هنوز آنقدر پیرنشدم که چین و چروک صورتت را از نزدیک به وضوح نبینم .
هنوز میفهمم ، میخوانم ، هنوز هم سنگ تو را به سینه میزنم ،هنوز هم کاملا طرفدار تو هستم ! هوادار نه ! چرا که حقی بر من نداری ، اما طرفت که می توانم بایستم ، حتی به ناحق!
در موردت که حرف میزنم دو تکه میشوم ، بخشی که پیش تو جا مانده ، و بخشی که همراه من می دود گریبان می پوشاند و می دود . اصلا نمی داند کجا ولی میدود به امید آنکه جلوتر به دادش برسند .
صبح زود که پاشدی از یادت نبر کسی دیشب برای تو نوشت . گرچه کوتاه ولی سعی میکرد موثر باشد .... گرچه بلد نیست به خوبی هجی کند محبتش را به تو ! اما دلش با توست می خواست به دادت برسد .. می خواست با چنگال تیزش ، بیرحمانه زنجیر دستهایت را پاره کند .
همیشه یادت باشد من دستانت را نخوردم !
امروز می توانست آخرین روزی باشد که تو را سر صبح در آینه میبینم ، اما این طور نبود . نخواستی باشد ، نخواست باشد !
همسوی تغییر ، هم آغوش آسیب ، دست در دست بی رحم ترس ، لباس گرم خرداد را بر تن می کنم و دور میکنم از تو هرچیز که نباید نزدیک باشد.
در آخر می خواهم با صدای بلند یادت بیندازم که گله مندم اما هرچه باشد تو عکس منی در آینه ی حقیقت ،
رهپسار مرگی و تسلیم زندگی ، مبارکت باشد این بیست و یک سالگی!