
آرتور شوپنهاور ( رحمت الله علیه !) در کتاب ارزنده ی خود با نام جهان چون اراده و تصور مثال کاملا ساده و حساسی از جامعه ی انسانی می زند
گروه جوجه تیغیها را در زمستانی سرد تصور کنید،
جوجه تیغیها دارند یخ میزنند!
به یکدیگر نزدیک میشوند تا هم خودشان جمع شوند و هم یکدیگر را گرم کنند
اما آن ها تیغ دارند و وقتی به هم نزدیک میشوند، یکدیگر را زخمی می کنند پس مجبور هستند از هم جدا شوند.
اما بار دیگر سردشان میشود و مجبور میشوند به سمت هم برگردند. این روند همینطور تکرار میشود.
آنها همدیگر را رها میکنند و یخ میزنند ، نزدیک میشوند و همدیگر را میخراشند، دقیقا مثل آکاردئون…
این داستان تقریبا واضحترین مثال انواع گسترده ای از روابط در جامعه ماست ؛ آنجا که از سوز سرمای استخوان سوز جهان پر گداز ، کنار یکدیگر جمع می شویم ، از هم گزیده می شویم و بعد دور می شویم . نیاز ما برای همدردی، مهربانی، شادی و نزدیکی انسانی، ما را به یکدیگر نزدیک می کند ولی عقاید دیگران، عادت های عجیبشان، موضع اجتماعیشان و حتی بوی آن ها ما را مجبور میکند از آنها دور شویم.
ضمنا شاید اگر سرمایی هم نبود ، به هم حتی اصلا نزدیک هم نمی شدیم!!
واضحا در این مدل ما انسانها دائما بین اشتیاق و طرد شدن در حال حرکت به جلو و عقب هستیم. همانطور که شوپنهاور گفته، بین انزوا و لودگی در حال نوسان هستیم.
از طرف دیگر به نظرم ، این مثال به درستی نشان می دهد ما در ذات خود برای هر "دیگری " در این جهان ، آزاز دهنده و آسیبزا هستیم البته اگر تا حد امکان نزدیک شده باشیم !
نکته ی مهم این ویژگی این است که ذاتیست ، دست من و شما نیست که دکمه اش را روشن یا خاموش کنیم (نهایتا بتوانیم با طعم تزویر ، بدرنگی اش را قورت بدهیم)
ما انسانها بالقوه آسیب زننده هستیم ?
اگر چندی این کار را با هم نکردیم ، صرفا قید و بندها و قوانین و در معدود مواردی حب خواسته یا ناخواسته، دست و پایمان را بسته اند !
نگاهی به دوروبرتان بکنید ! ما انسانها بالقوه آسیب زننده یا دست کم، آزاردهنده هستیم!
“شوپنهاور” یک جواب روشن و واضح برای این سوال دارد:
با مودّب بودن
با حفظ فاصله توام با همدردی
به طور خلاصه با نزدیکی ولی حفظ فاصله ی لازم از تمام ابنا بشر
این را صرفا گفتم برای یادآوری به خودم و تمام دوستان خودم ! برای "انسان گریزی محض " در تمام طول زندگی مگر "در حد ضرورت" ❤️