
زمین تو سکوت وهم آورش
و انسان نتونست هیچ وقت بپرسه: "چی؟"
توی تصویری از این کره روی دوشش
این زندگی با همین درد پیش رفت... به تو رسید
تو آغاز شدی آواز
آغاز تو لحظه رو صدا کرد
گذشته از توت رد شد
وقتی مادرت با اشک نوزادشو تماشا کرد
این زندگی پیش رفت به تو رسید
نه حاصل خیر بود نه اونقدی پلیدی
نه رویا های توی ذهنت اونقدی تخیلن... نه واقعیت های دورت اونقدی حقیقی
اینو یادت میده ستاره های مرده
که وجود فراتر از جنازه های سُربه
تو می بینی شون هنوز توی آسمون
این رابطه محیط و هزاره های پشتشه...
که امروز گلوله ها و قبیله گرگ ها
یه پاورقی ان و تو به قد دینتِ دنیات
خیلی از رویاهات نتیجه واقعیت و خیلی واقعیت هات نتیجه رویاست
این زندگی پیش رفت به تو رسید...
تو هم پیش برو بدون ترس
هی... ما زنده ایم هنوز توی این سرزمین
همین حضور پر از درد انتهای معجزه است
نه ادامه جوخه های دار یم
نه تاج های مرده و سویه های تار زندگی سست اجداد لالتون
نه پس می ندازیم توله های لال
نه آبی آسمونیم نه ارتش های سرخ یکسان کننده سقف کوتاه عرفتون
نه لرزش های سست ترس چسب هر گناه
نه دروغیم واسه حکومت ارزش های مرده
نزار مرده ها آوازتو بدزدن
این بوته های بدون روح سازتو بدزدن
کشیدن ماشه ها به قد شدت گناه ست
نزار ارتفاع پروازتو بدزدن
زندگی جنگه باورم کن
که هر ثانیه اش یعنی ساخت قامت از نو
نه خط رفت و برگشت با روند آونگ بردگان، که لحظه ها رو دار زدن تو ساعت
تو! زمانتو بگیر، نده به کرکس
تقویم مرده اوجو می مکه به مرکز
واسه عبور از این فصل های ترس
باید غرق شی تو صحنه تا تو نفت ها برقصی