خیلی وقته دنبال جایی واس نوشتن از چیز هایی که تو ذهنمه میگردم.
یه کانال تلگرام دارم فقد واس زمزمه های مغزم
همیشه از ترس قضاوت شدن آزادانه نمیتونم تو صفحه های مجازی که همه منو میشناسن از خودم و افکارم بنویسم ، آره خیلی ضعیفم ترس از قضاوت شدن دارم میدونی عاخه من یک زنم تو یه جامعه کوچیک بسته زندگی میکنم که آبرو حرف اول رو میزنه.
پس چه معنی داره یه زن بیاد افکار ضدو نقیضشو جار بکشه؟
میدونی رفیق اصول و قواعد نگارش هم بلد نیستم تو مدرسه از این بخش متنفر بودم
عاشق ادبیاتش بودم ولی متنفر از فنون زبان فارسیش
راستی قرار بود از فواید فضای مجازی بنویسیم تا واچ و گوشی برنده شیم
یه آلارم بالای گوشیم دیدم روش زدم الانم دارم مینویسم راستش تنها فایده ای که داشته همیشه تو غار تنهایی خودمم میشینم چیزایی که دوست دارم و تماشا میکنم و کتابایی که دوست دارم رو میخونم ولی همه چیز نیست یچیزای بزرگی انگار تو زندگیم ندارمشون
گیجم منگم نمیدونم دارم کجا میرم ...
میگن از علائم افسردگیه رسیدن به پوچی
ولی من میگم رسیدن به پوچی خودش مقدمه ای میشه برای افسردگیت ?
راستی فضای مجازی باعث شده تعداد show هایی که از زندگی هامون منتشر میکنیم زیاد تر بشه هر لحظه در حال تماشای لاکچری لایف های دوربری هام هستم ولی اینا واس من دغدغه نیست بیشتر گیجم میکنه
تا کجا؟
چقد برای دیگران نشون بدیم که ما خوشبخت و خوش حالیم؟
ولی واقعا هستیم؟؟؟
#روایتگرباش
