
در میان این تاریکی
روزی نوری دیدم
که همه به دنبالش
میرفتند
و همه از وی
مست و خرامان
و دیوانه حال بودند
اما
در میان این همه غوغا
نور از همه فرار میکرد
و از کنجی به کنجی
دیگر میرفت
آری ، آری که نور
از خود خسته
و دلگیر شده بود
و نمیدانست که چگونه
باید در راهی
پر تنش
ادامه دهد
در راهی که پایانش
نامعلوم و آغازش
هم مجهول
آه! آری! میدانم که
وی روزی شهره شهری بود
و طنین آوازش به گوش
فرزانگان و عاشقان
رسیده بود
و با پایش گل ها
را به در های خسته
آویخته بود.
اما چه شد؟ چه شد که
نور ما حالش این چنین شد
و روزگار بر زمانش
همچو شب
تیره و تار گشت
و قلبش مملو از
شکستن شد
و صدای شکستنش
در همه جای
خانه دوستی
و عشق
پیچید
اما در این میان
تکلیف من بیچاره
و درمانده چه بود؟
که صدای شکستنم
آنقدر بی صدا بود
که هیچکس
هیچکس
آن را نفهمید
و فکر کردند
که من همان
انسان
سابق وخندانم
آه ! ای عشق فروزانم!
ای جان و ای جاننم!
ای نور و گرمایم
یک نگاه !
تنها با نگاهی
مرا بشکن
و مرا لبریز
از احساس
جنون
و عشق
کن
که سال هاست
طعم خونین
عشق و جنون
را نچشیده ام
، ای نور
میدانم که تو
خود ز خویشبی اختیاری
اما باز نگاهی کن
نگاهی که من
با آن دیوانه و بیگانه
از خود و از خویشتن شوم
که آن نگاهت به هزاران هزار
سکه و مال می ارزد .
ای نور!
اگر روزی
هوسی از
گل های
اطلسی داشتی
مرا خبر کن
اگر روزی نیاز به آن داشتی
که با دیدنت
همچو دیوانه شود
خبر کن
خبر کن
خبر کن مرا
از مسافر غریب
دیدگانت