چشمانم تو را می‌خواهند
دستانم رویت را
شاید تا آنجا که میروم
جانم چشمانت را خواهند
شاید به آنجا رویم
که همه یکرنگ و یکدل
همچو آبی زلال باشند
همچو آبی زلال
که هیچ نشان از بدی ندارد
ای یار من بگو
بگو تا کی که این دل رسوا شود؟
تا کی در آنجا من روم
که عشقت مرا ویران کند؟
تا کجا من باید روم
تا نشانی از تو پیدا کنم؟
تا کجا باید رفت
تا نوری نوید بخش
همان نوری که
هر شب به خوابم می آید
و روزم را به امید آن می‌سازم
پیدایش شود و گوید
این همه روز در انتظارم بودی
در انتظار لحظه ای گرم
در انتظار لحظه ای که
چشمان مرا بینی و حرف هایت را
که صد ها سال است نگفتی
با من بازگو کنی
آه ، آه
بگذارید تا گم شوم
در اعماق دریایی که
چشمانش مرا می بینند
و هیچ راه نجاتی
پیدا نکنم و در اعماق
دل این نور غرق شوم
آه که روز ها گذشتند و می‌گذرند
و من هنوز هم
مثل کودکی نوپا
و همانند یک دیوانه
مجنون وار به دنبال این نور میگردم
ای نور! ای که امیدبخش
روز های تلخ و شیرین و
لحظه های غم و اندوه منی
بگو ! بگو که می آیی
بگو که لحظه ای خواهی رسید
و مرا که همچون یک دیوانه
و مانند تشنه ای در کویر
در انتظار عشقت هستم را
با یک آغوش در هم میشکنی
همان آغوشی که
سال های سال است
به چشمانم ندیده ام
همان آغوشی که
هر وقت‌تو را می بینم
مثل یک کودک تشنه آن هستم
ای نور عزیز من!
بگو با من که می آیی !
بگو با من
بگو که لحظه ای هم
برای رضای خدا شده
تو در فکر من هستی!
هر چه ناگفته بود را
گفتم و سرودم
حال مانند یک
تیمار در انتظار
دوای تو هستم
دوای دردی که
مرحمی باشد بر زخم هایم
دوای دردی که
پوششی باشد بر عیب هایم
بیش از این هیچ نمی گویم دگر
بیش از این روز نمی آید به رنگ
شاید که امیدی باشد
تا نورم که اسمش
همانند رویش
مبارک است
از راه رسد
و گوید
هر چه دوست داری بگو
که دگر آن روزگار
انتظارت گذشت
