
ای زیباترین دلگشته
و برترینِ مخلوق یار
ای با تو من مسافر شده ام
در دیدگانت و غریب گشته و
دیوانه حالم
ای که با نگاهی
مرا در من میشکنی
و با دوری
در هر جای این
گیتی چشمان
خسته و بیتاب
مرا پاره میکنی
و باران دیدگانم
قطره قطره
به یادت
سرازیر میشوند
ای که تا عرش خدا
فریاد مرا میرسانی
و فرشتگان را
گریه کنان
در محضر حق می بینی ؟
ای که آغوشت همچو
پِیکی مرا سرمست
ودیوانه میکند
و لبخندت ، آن تبسم زیبا
که حال را از من
و از خویش می گیرد
و روزم را میسازد
آه ! که من با تو گشته بسیار
در کوچه های زیبا و
رنگین دوستی
و با هم سخن گفتیم ،
سخنی که از دل بود و عشق
در آن موج میزد
و زیبایی های
هستی را به یادم می آوردی
ای جان آفرین روز های
تنگ و تاریکم
در غربت تنهایی
بگذار تا در آتش سوزان و پر گدازت
بسوزم و خاکستر شوم
و خاکسترم را
بر روی آن دستانت
که موج مهربانی و عشق
است بگذار تا خیس شوم
و تمام ذراتم
در امواج دریایت
غرق شوند
و هیچ نشانی
پیدا نکنم
جز وجودت
که با نور الهی
غرق شده است .