روز ها را به شکوِه می‌گذرم ، و شب ها را به گریه ، آنقدر بیتاب یارم که محزون و ویرانه بال پروانه ها گشته ام ، آنقدر مجنونت شدم ،،که مجنونِ لیلی از دیوانگی ام می خندد! بین که چه روزم گشته ای یار! دیوانه ای چو مجنون به حالم می‌خندد! ولی باز از عشقت برون نمی آیم ، که این دیوانگی را بِه از فراغ شاهان می بینم ، حقیقت،، من شاهم که دیوانه ی تو گشتم و دیوانه چو دیوانه بیند خوشش آید! و چه می گویم؟! آن شاه که چیزی از دیوانگی نمیداند! پس فراغ منِ مجنون به از خوش حالان سرمست ، که من مست چشمانت شدم، و هر گاه تو را بینم پیکی از آن در جام زرینم ریزم و مست در شهر شانه ات گردم ! و چه فراغی بیش از این ، که دیوانه حال تو گردم! تو ، تو که همنام خوبانی و شهره ی شهری! پس مست تو گشتن به از آسایش مستی بُوَد! چه می گویم ؟! که مست در رویای خیالم و ما با گل های بابونه انس می گیریم ، و گویی که سرمست فال های حافظ و مولانا شویم! که تو آن رند خراب و شمسی که در رویا به دنبالت دویده ام! نه و چه می گویم؟! تو چون امام نوری که اسمش به رویت نهفته است ! تو آن کوه استواری که همانندش در گیتی پیدا نخواهم کرد ! سر تا پایت از غرور نهفته و‌آخرین طبیب عشقی ! چشمانت چو گل عطر می فشاند و باده را سرمست از خویش می کند ،گویی که صد هزار و یک شب در چشمان نیازت نهفته و شهرزاد داستان را با آن شاه مغرور انس داده ای! و نه ! تو آن معبد و بارگاه کبیری که همانندت پیدا نشود! در سه حرف اسمت رازی نهفته ست که گر آن‌را بُنمایی همه را مست و خمار از خویش میکنی! ای جان پُر الطاف من! ای صاحبِ دیوان من! عطرت بده باد صبا تا از بَرَت جانم پناه ! دیوانه ی حالت شدم حالی بده از این دیار!
