
یادت هست؟
تو آنجا رویِ نیمکت نشسته بودی
من تقریبا ۴ یا ۵ ساله بودم !
موهای سیاه و فرفریم را رها کرده بودم و آن پیراهن قرمز عروسکیم یادت هست؟
داشتم لبه ی جوی اب تمرین تعادل میکردم .یه دفع نشستم سرم را تاجای ممکن ب زمین نزدیک کردم ...
سنگینیه نگاهی را روی خودم حس کردم .برگشتم !تو بودی آنجا روی نیمکتت نشسته بودی .
من همیشه خجالتی بودم .اما تو لبخند زدی .مثل اینکه جرات پیدا کرده باشم .یواشکی خندیدم .
آرام لب زدی:"بیا!" من نزدیکت امدم فقط نگا میکردم باهمان صورته کوچک و خجالت زده و چشم های معصومی که این روزها عجیب دلت برایشان تنگ شده!
گفتم :"مورچه بودن " بعدش کنارت روی نیمکت نشستم
گفتی: اسمت چیه ؟ گفتم :(....) گفتی :قشنگه!
نگام از رو چشمات سر خورد رو بسکوییت تو دستت .
تو هم ک زود متوجه شدی بسکوییتو دادی بهم ...اونم ک ناهار مورچه ها شد !
نمیدونم چند سال میگذره و الان چندمین تناسخه روحمونه ...
ولی هنوزم هر وقت سرمو بر میگردونم تو داری با لبخند نگاهم میکنی !
پ.ن( یاد این آهنگه شادمهر افتادم :"چه عشقی تو دلم گم بود که باتو یادش افتادم!")

آنشب صدای ماه انعکاس خنده هایت بود!?