ویرگول
ورودثبت نام
Mani
Mani^نوشته های یک سایکو^
Mani
Mani
خواندن ۳ دقیقه·۳ ماه پیش

پناهگاهِ خیس.

بارانِ ریز و بی حوصله به شیشه های مه گرفته ی کافه می خورد.

نورِ گرم آباژورها روی میزهای چوبیِ تیره، برقِ نرمی میریخت و بوی قهوه و شیرینی فضا را پر کرده بود. پیانوی گوشه ی

سالن، آهنگ قدیمی ای را آرام زمزمه میکرد؛ انگار خودش هم نمیخواست مزاحم حرف های کسی شود.

او مثل همیشه زودتر رسیده بود.

با صدای زنگِ کوچکِ بالای در، نگاهش را از کتابی که باز بود اما نمیخواند، گرفت.

زیر چشمی کسی را دید که از رو به رو می آمد؛ دختری با پالتوی خاکستری و موهایی خیس از باران. نورِ چراغ های

آویز، هاله ای طلایی دور موهای موج دارش ایجاد کرده بود.

دختر نزدیک تر شد و در حالی که شالِ سفیدِ ابریشمی اش را از دور گردنش در می آورد، نشست.

**ببخشید...منتظر شدی؟

«نه، منم تازه رسیدم.»

دروغ کوچکی بود، اما طبیعی به نظر آمد.

«هوای امروز عجیبه...انگار دلش نمیخواد زمستون تموم شه.»

دختر خندید؛ خنده ای که تهِ آن به دلتنگی شبیه بود.

**تو همیشه از آخر چیزها بدت میومد.

مکث کرد.

«همیشه؟»

کلمه کوتاه بود اما مثل سوزنِ ریزی زیر پوستِ دختر نشست.

*آره.. خب.. فکر کنم همه ی آدما همینطورن.

سعی کرد جمله را خنثی نگه دارد.

پیشخدمت آمد؛ دختر بدون اینکه مِنوی رنگ و رو رفته ی روی میز را نگاه کند، گفت:

**دوتا کاپوچینو با دارچین..لطفا.

او با کنجکاوی نگاهش کرد؛ با چشمانی که کمی متعجب بودند.

«انتخاب همیشگیته؟»

دختر چند ثانیه به او خیره ماند، بعد آرام زمزمه کرد:

**میشه گفت..چطور؟

کمی جلوتر خم شد.

«آخه طرح قلب با دارچین همیشه نظرمو جلب میکنه.»

دختر خندید و سرش را به سمت پنجره چرخاند. سکوتی کوتاه میانشان نشست؛ نه سنگین، نه راحت.

چیزی میانِ آشنایی و غریبی..

او محو زیباییِ بی نقصِ دختر شده بود.

«حس میکنم قبلا همدیگه رو جایی دیدیم»

انگشتش را دور موهایش حلقه کرد.

**شاید... دنیا جای کوچیکیه.

«نه، جدی میگم. از وقتی اومدی یه حس عجیبی دارم...انگار صداتو قبلا شنیدم.»

دختر با لبخندِ ریزی زمزمه کرد:

**حالا صدام که واست آشناست رو، دوست داری؟

«یه جور آرومیه.. به دلم میشینه.»

نگاه دختر برای لحظه ای گریخت؛ به پیانو، به پنجره، به قطره های روی شیشه.

تو هربار همینطوری تعریف میکردی.

او خندید.

«من؟ نه.. معمولا بلد نیستم تعریف کنم.»

دختر چیزی نگفت؛

شاید هم گفت. اما با چشمانش. فقط نگاه کرد. طولانی تر از حد معمول. آن قدر که او مجبور شد نگاهش را بدزدد.

«ببخشید اگه سوال عجیبیه..»

مکثی کرد.

«تو دقیقا منو از کجا پیدا کردی؟»

دختر پلک زد؛

یک بار، دوبار، سه بار..

خودت گفته بودی از آشنایی های اتفاقی خوشت میاد. فرض کن منم اتفاقی شمارت رو پیدا کردم.

پیشخدمت کاپوچینو ها را آورد. روی فنجانِ او، پودر دارچین نقشِ قلب کوچکی ساخته بود. دختر با انگشت به آن

اشاره کرد.

انگار پیشخدمت ها خوب میشناسنت.

او خندید، کمی معذب.

«فکر نکنم.. اولین باره که میام اینجا.»

این بار سکوت طولانی تر شد.

پیانو آهنگش را تغییر داد.

باران هنوز میبارید..

دختر تردید داشت برای گفتنِ چیزی که در دلش بود.

چشم هایش را به هم فشرد و دستش را آرام روی میز گذاشت؛ نزدیکِ دستِ او، نه آن قدر که لمسش کند.

*امروز چه روزیه؟..سیزدهم اردیبهشت. و ما چهار سال پیش، دقیقا همین روز...

چشم هایش برای لحظه ای اشکی شد.

دقیقا همین روز اولین قرارمون رو داشتیم. تو همین کافه... تو همین کافه بهم قول دادی که هیچوقت فراموشم

نمیکنی و هرسال، همین روز سالگرد آشناییمون رو جشن میگرفتیم.

قلبِ او یک ضربان جا انداخت. خنده ای کوتاه و از روی ناباوری زد.

«فکر کنم منو با یکی دیگه اشتباه گرفتی!»

دختر لبخند تلخی زد و اشکِ تلخ ترش روی گونه اش لغزید.

کیفش را باز کرد و چیزی را از داخلِ آن درآورد و آرام روی میز گذاشت.

یک عکس، عکسِ دونفره.

دختر در آغوشش، روی تختی که مدت هاست تنها روی آن میخوابید...

سکوت.

پیانو خاموش شد..

باران، شدت گرفت...

او به چشم های دخترک نگاه کرد و چیزی جز دلتنگی و غم نصیبش نشد.

غریبه ای با خاطراتی که مال او بود. لب هایش کمی لرزید و با صدایی آرام پرسید:

«ببخشید.. شما گفتین اسمتون چی بود؟»

لبخند، آخرین پناهگاه دختر بود؛ و حالا دیگر راهی برای آن نداشت.

پس همراه باران، فقط اشک ریخت.

فراموشیروانشناسی
۰
۰
Mani
Mani
^نوشته های یک سایکو^
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید