گذشته

نمیدونم ساعت چند بود اما نزدیکای صبح بود. نشسته بودم روی مبل و مالت میخوردم. تلخ بود اما نه به اندازه کافی. شیشه دوم بود که داشتم میخوردم. آخراش بود.
به آدما فکر میکردم. به کارهایی که باهاشون کردم و باهام کردن.
عجیب بود.
کارمای خیلی از کارهام سریع بهم برمیگرده. همیشه با خودم این سوال رو میکنم که بقیه هم همینطورن یا فقط منم ؟
چمیدونم. مهم نیست.
دلم میخواد چشم هام رو ببندم و به یه خواب عمیق برم. وقتی که بیدار شدم بدون هیچ استرس و فکری برم یه صبحونه و قهوه آماده کنم. بشینم چندصفحه ای کتاب بخونم و بعدش چندتا آهنگ برای خودم پخش کنم و بشینم سر لپ تاپ و چیز های جدید یادبگیرم. توهم باشی...
فکر نمیکنم خواسته زیادی باشه...
هیچ فکر اضافه ای نباشه. هیچ چیز آزار دهنده ای نباشه.
خیلی اوقات چشم هام رو میبندم و خودم رو توی بعضی مسائل گول میزنم که آره چیزی نیست و همه چیز رو حل کردی اما وقتی چشم هام رو باز میکنم همه چیز مثل پتک میخوره تو سرم.
همین که دروغ نیست خودش خیلی خوبه واسم.
منظورم اینه زندگی هرچی باشه بهت دروغ نمیگه، مثل بعضی از آدم ها نیست که به دروغ ازت تعریف کنند و بهت احساس خوب بدن و تو بعدش بفهمی که همش الکی بوده.
زندگی همون اول میاد هرچی هست و نیست رو میندازه جلوت میگه حالا یا پاشو خودت رو جمع کن یا بشین سر جات.
همین زندگی رو دوست دارم. باهات صادقه.
همیشه ترجیحم این بوده که حرف های تلخ رو بشنوم و ادامه بدم برم جلو تا اینکه بخوام کلی دروغ و پنهان کاری رو ببینم.
حقیقت هرچقدر هم تلخ باشه بازم واسم قابل احترامه...

چیز دیگه ای به ذهنم نمیرسه بخوام بگم واستون...


کلاغ.