دلم تنگ شده بود بنویسم، راستش دلم برای اکثر کارهای قبلم تنگ شده...
دلم برای پشتیبان سایت بودن تنگ شده، برای طراح وب بودن تنگ شده، برای پیام های چندتا از دوستام توی کانال های تلگرامیشون تنگ شده، برای تک بیتی های حافظ، عطار و بقیه شاعر ها که توی کانال هاشون میذاشتن تنگ شده، صبح به صبح همیشه پیام های اونارو چک میکردم، برای پست های مسخره توی اینستا و یوتیوب و چیزای دیگه...
اینا ساده ترین چیز ها بودن، کمترین چیز ها بودن...
هرچیز ارزونی برای ما گرون تموم شد...
از این زندگی متنفرم، از این جوونی متنفرم...
الان سر کلاس دانشگاه بودم، سایت داخلی هم بزور وصل میشد برای کلاس آنلاین، چنددقیقه ما وصل بودیم استاد قطع میشد، چند دقیقه استاد وصل میشد ما قطع میشدیم، درس خوندن هم شده عذاب، عذاب بود، بدتر شد...
خواستم یه فیلم دانلود کنم پوستم کنده شد، هم سرعت دانلود پایین بود، هم سرعت سایت ها، برای دانشگاه باید یه برنامه دانلود کنم که اونم چندروزه درگیر دانلود کردنشم...
الان هم باید چندساعت منتظر بمونم تا ویرگول پست رو تایید کنه، قبلا پست میذاشتم، چند ساعت بعد میومدم ببینم کی کامنت گذاشته، کی لایک کرده، کی اومده کی رفته، الان چندساعت باید بشینیم تا خود پست تایید بشه، بعدشم که تایید بشه فقط تعداد لایک ها و بازدید ها زیاد میشه، هیچ کامنتی نمیاد، قشنگی ویرگول به نوشتن و کامنت گذاشتنش بود...
تنها چیزی که میشه بهش دل بست یه نقطه نورانی کوچولو از امیده، اونم خیلی ها نمیبینن...
دوست دار شما
کلاغ
