شش روزی هست که ثانیه ها دیگه سریع نمیگذرن، میگذرن اما سنگین، شاید چون منتظرم، قبلا اینطوری بود که پلک میزدم و میدیدم دو ساعت رد شده و الان هزارتا پلک میزنم و فقط پنج دقیقه رد میشه.
دیشب چندتایی مشتری داشتم، یکی از یکی اعصاب خوردکن تر و رو مخ تر، سعی داشتم خیلی خودم رو کنترل کنم، نمیدونم، هردفعه میگم خسته شدم و بازهم میبینم که دارم ادامه میدم.
نمیدونم چقدر دیگه حال دارم، نمیدونم چقدر دیگه جون دارم و اصلا چقدر دیگه میتونم دَووم بیارم...
روز ها لبخند های الکی میزنم، داخل مغازه قیافه خودم رو خندون میگیرم که مبادا کسی بفهمه حالم خوب نیست، آدما اینطورین که تا ببینند یکم خوب نیستی شروع به اذیت کردنت میکنند، شروع به عذاب دادنت میکنند و چیزهای دیگه که جونت رو به لب میرسونه...
دختر کوچولو هرزگاهی میاد مغازه و اون تنها کسیه که میتونم کنارش خودم باشم.
دست هاش رو میزاره روی صورتم و میگه :
((چی شدی بچه ؟.))
تو خودت یذره ای دختر کوچولو، چطوری به من میگی بچه ؟.
هرچند، من پیش تو بچه میشم، دروغ هم نمیگی، نمیگم کاشکی همه شبیه تو بودند، میگم کاشکی هیچوقت از این کلاغ مشکی پوش خسته نشی و هردفعه فقط بیای و از من بپرسی چی شدی بچه ؟.
شاید نتونم کامل بگم برات، اما همین که تو هستی و میای باعث میشه وزن همه بارهای روی دوشم به صفر برسه و بتونم یکم نفس بکشم فقط...
خدا، این زندگی حق ما نبود. ما کاری نکردیم که سزاوارش باشیم. نمیدونم. شاید اینطور تنظیم کردی زندگی مارو. هیچی ازت نمیدونم و هیچی نمیتونم بهت بگم. فقط اینکه ازت خیلی دلخورم. ازت واقعا دلخورم خدا. ندیدی. توهم مثل آدم های دورم، هیچوقت هیچی رو ندیدی و فقط بی محلی کردی...
بزار یه جمله آشنا بگم که تقریبا هشتاد درصد آدما خوندنش.
((اگر خدایی وجود داشته باشد، باید برای بخشایش به پایم بیوفتد.))
شایدم اشتباه باشه. تو این دنیا هیچی نیست که کاملا درست باشه.
هرچیزی پر از مشکل و ایراده. هرچیزی یطور اذیت کنندس. حتی چیزای خوب هم یه جاهایی اذیت میکنند آدم رو.
مثل خاطرات خوب. دلت تنگ میشه و یهویی بغض میکنی. حالا به هر دلیلی. هرکسی یه دلیل داره برای بغضش. یکی دلش تنگ میشه و یکی حسرت میخوره و یکی...
ایرپاد توی گوشمه. داره میخونه.
داره میخونه و داره میخونه...
کلاغ.
