نگاه

داشتم توی لاین بستنی فروش ها و غذا فروش ها رد میشدم. هرشب اونجا خیلی شلوغ میشه. رد میشم و بهشون نگاه میکنم. به همه آدمای اونجا نگاه میکنم. همه اونارو زیر نظر میگیرم و همه جور قشری از آدمارو اونجا میبینم.
بچه ها با پدر بزرگ هاشون میان. زن و شوهر ها باهمدیگه میان. خانواده ها میان. دوست ها باهم میان. بعضی ها تنهایی میان. بعضی هام با عشقشون میان.
به بچه هایی که پدربزرگ هاشون دستشون رو گرفتن و قدم میزنند،
آدمایی که توی رستوران ها یک یا چندنفر کنارشونن حسودیم میشه.

اونطوری نیستم که بخوام لعنت بدم بهشون، امیدوارم همیشه یکی باشه تا باهمدیگه برن جایی و یه چیزی باهم بخورن.
نمیدونم...
تقریبا نزدیک دو سال پیش بود، یه دوستی داشتم که باهمدیگه میرفتیم سرکار، اون موقع توی مغازه کار نمیکردم و یه جای دیگه بودم، سر پروژه بودیم و داشتیم کارهارو انجام میدادیم که دیگه نزدیک ده شب شد، گفتیم بریم شام بخوریم و بقیه کار رو بزاریم برای فردا.
رفتیم بیرون یه ساندویچ سرد گرفتیم و خوردیم.
برگشتنی توی راه هیچ حرفی بهمدیگه نمیزدیم، هم اون خسته بود هم من.
یهویی نگاهم کرد و گفت :
+ ((میدونی چطوری هستی ؟.))
- ((توی چی چطوریم ؟.))
+ ((توی زندگی آدما.))
- ((نه. اصلا تاحالا راجبش فکر نکردم. چطوریم ؟.))
سرعت ماشین رو توی اتوبان کم کرد. زد دنده سه.
+ ((میای تو زندگی آدما و اونارو به خودت عادت میدی.))
- ((نمیفهمم چی داری میگی.))
+ ((منظورم اینه تو هر بخش از زندگی آدمایی که توی زندگیت هستند میری و یه ردپایی از خودت به جا میزاری. چه خوب چه بد. تو توی همه زندگی یک آدم میری یهویی و اون آدم ممکنه به تو عادت کنه.))
نمیدونستم چی جوابش رو بدم. چی باید میگفتم اصلا ؟.
این حرفایی که داشت بهم میزد خوب بود یا بد ؟.
با اخمی که از روی کنجکاوی بود نگاهش کردم و گفتم :
- ((خب الان میگی چیکار کنم ؟ اصلا منظورت رو نمیفهمم. کار بدی میکنم یا کار خوبی میکنم ؟.))
+ ((ببین من نمیدونم این کاری که میکنی خوبه یا نه اما بعضی ها ممکنه خوششون بیاد و بعضی هاهم ممکنه از دستت فرار کنند و بترسند. مثلا من خودم تعجب میکنم که تو چرا باید همچین کاری بکنی اصلا.))
یکمی با خودم فکر کردم و گفتم :
- ((حقیقتا اصلا از روی عمد اینکار رو انجام نمیدم. یعنی اصلا نمیخوام برم و همه جا یه ردپایی بزارم. ممکنه یکی آسیب ببینه.))
+ ((دقیقا حرف منم همینه. ممکنه یکی آسیب ببینه. ممکنه یکی به حضور تو توی زندگیش عادت کنه.))
ادامه داد.
+ ((همین باعث میشه بعضی ها ازت دور بشن. میترسن تو یجایی اذیتشون کنی و دور شدن ازت رو ترجیح میدن. چون تو میری داخل همه زندگی اونا.))
- ((تو به من عادت کردی ؟.))
+ ((شدیدا. میبینی که همه کارهام با توئه. هرجا بخوام برم با تو میرم و هرچیزی که بخوام بخرم با تو میخرم و باقی چیزها...))

فردای اونروز رفتم پیش دوتا از دوست هام. ازشون پرسیدم و اوناهم تایید کردن حرفایی که بهم دیشب زده شد رو و واسم عجیب بود.
پس چرا چیزی بهم نمیگفتن اگه اینطوری بوده ؟

اگه سرم کلاه نمیذاشت هنوزم دوستم بود...
اگه به خودم میگفت چقدر پول میخواست کل پولام رو میدادم بهش تا مشکلش حل بشه. اما ترجیح داد سرم کلاه بزاره.
ترجیح داد بهم دروغ بگه.
من از کل زندگیش خبر داشتم، نیاز نبود بهم این همه دروغ بگه. من کمکش میکردم همیشه. به قول خودش بیشتر از داداش بزرگش بهش کمک میکردم.
آخرین بار که دیدمش بهش گفتم :
- ((پسر تو اگه یک کلمه میگفتی کمک من هرچی داشتم رو کنار میذاشتم تا مشکل تورو حل کنم و پیشت باشم. نیازی نبود بخوای از اعتمادی که بهت داشتم سواستفاده کنی و بعدش بازهم کاری که کردی رو با پررویی کامل انکار کنی. اگه اونکار رو نکردی چرا ثابت نمیکنی بهم ؟. با خودت نگفتی یکروز بالاخره میفهمم ؟.))
با چشم هاش بهم خیره شده بود.
منم با اخم بهش نگاه میکردم.
- ((یک کلمه بگو ببخشید. باور کن میبخشمت و از یادم میبرم کاری که کردی رو.))
هیچی نگفت.
آخرین چیزی که گفتم این بود که :
- ((امیدوارم همیشه موفق باشی. روزهای محشری باهات داشتم.))
منم سرم رو انداختم پایین و از مغازه ای که باهم دکور و همه چیزش رو درست کردیم رفتم بیرون.
هنوزم واسم سواله و بهش فکر میکنم که چرا ؟. مگه چیکارت کرده بودم ؟.
اونروز زنگ زدم به یکی دیگه از دوستام و شب باهاش رفتم بیرون و صحبت کردیم.
اونم نیست دیگه...
اون موندنی بود. میدونم موندنی بود. فقط داستانش توی این دنیا تموم شد.
سکوت عجیبیه. نه پیامی میاد. نه صدایی و نه هیچی. فقط صدای هور هور کولر میاد که اونم صدای کمی داره.
چشمم به لیوانمه. پلاستیکیه. رنگ مشکی ای داره. لوگوی اپل روشه و پایینش نوشته شده :
Think Different
نمیدونم هنوزم اینطور فکر کردن جوابه یا نه. امیدوارم جواب باشه.
دلم یه خنده از ته دل میخواد. یه روزی که با خنده شروع بشه و با خنده تموم بشه. روزگار عجیبی شده. یعنی همه چیز عجیب و غریب شده.
میرم باشگاه آدم های لاغر و استخونی فاز آرنولد دارن و به قول خودشون لاتی پر میکنند و کسایی که هیکل های معرکه دارن میان دستت رو میگیرن و کمکت میکنند که درست تمرین کنی.
میرم سر کار آدمای عجیب و غریب زیادی رو میبینم.
چندوقت پیش یه آقایی با همسرش اومد و داشت سر قیمت چونه میزد، چهل تومان تخفیف میخواست و من به عنوان یه فروشنده بهش تخفیف ندادم.
لجش گرفت. کارتخوان رو از روی میز برداشت و ده هزارتومان بیشتر کشید و گفت :
+ ((من تورو میخرم و میفروشم.))
پلاستیک رو بهش دادم و گفتم :
- ((یا دهنت رو میبندی و میری بیرون و یا خودم میندازمت بیرون.))
پلاستیک رو از دستم کشید و هی حرف میزد و رفت بیرون.
بعضی اوقات حس میکنم توی یه مهدکودک دارم زندگی میکنم.
همه چیز خیلی عجیب شده.
جالب بود. تویی که میتونستی من رو بخری ده هزارتومان بیشتر نمیکشیدی. میومدی چندمیلیون اضافه تر میکشیدی که بعدش خندم نگیره به رفتارت دلقک.
خیلی حرف زدم.
سرتون رو درد آوردم.
امیدوارم از دست این دلقک ها خلاص بشیم.

و من هنوزم نمیدونم چه تاثیری روی دیگران میزارم...

کلاغ.