دستام روی کیبورده، بعضی از حرف هارو سه یا چهار بار مینویسه. اعصابم رو خورد میکنه.
دقیقا روزهایی که نیاز داری یه حرف خوب بشنوی، دقیقا همون روز همه یجوری بهت حمله میکنند، ازت توقع دارن، درکت نمیکنند و هزارتا چیز دیگه...
نمیدونم شایدم من یکمی جدیدا حساس شدم.
تازه قهوم رو با یه شکلات خوردم، شکلات بنظرم طعم جالب تری به قهوه میده، هرچند اکثر اوقات بدون شکلات میخورم اما خب همون طعم روهم دوست دارم.
نمیدونم باید از کجا شروع به نوشتن کنم، اصلا اینایی که مینویسم درست هست ؟
نمیدونم، خلاصه که جواب نود و نه درصد چیز ها توی این زندگی نمیدونمه، زیاد عمری نکردم که بگم آره همه چیز رو دیدم و این حرفی هم که زدم صد در صد درست نیست واقعا.
کلا همگی توی فضای تاریک گیر افتادیم، هیچکس نمیدونه داره با زندگیش چیکار میکنه و نمیفهمه بقیه دارن با زندگیشون چیکار میکنند.
یک چیز برام خیلی جالبه، اینکه همه فکر میکنند بقیه آدما دارن توی راه درست حرکت میکنند و فقط خودشون افتادن توی این فضای تاریک و تنها موندن.
البته خیلی ها هم اینطورین که فکر میکنند فقط خودشون دارن راه درست رو میرن و بقیه دارن اشتباه میکنند.
جالبه حرف هایی که میزنم رو خودم اکثرا به چالش میکشم و یچی در جواب بهش میدم، البته اینکار عادتمه، هرچیزی رو از هر جنبه ای که بتونم نگاه میکنم و از اینکار هم لذت میبرم و هم متنفرم.
دوست ندارم فقط از دید خودم به هر مسئله ای نگاه کنم، تا جایی که بتونم از همه جوانب به یک چیز نگاه میکنم.
نمیدونم، عجیبه که اینطوریم، یادمم نمیاد که از کی اینطوری شدم ولی خیلی وقته که اینطوریم...
حس میکنم به یه مشاور نیاز دارم، به یه تراپیست، نمیدونم، کسی که اکثر چیزارو بدونه، خیلی حرف و سوال دارم، یجوری نیاز دارم که یکی زیر و بم من رو بکشه بیرون و بندازه جلوم. بیاد بهم بگه کجاها مشکل دارم و کجاها ندارم. کجا درست رفتار میکنم و کجا اشتباه. چی درسته چی غلط. البته نمیگم کل مسیر زندگی یا هرچیزی رو بگه، بیشتر منظورم شخصیتیه...
قیمت جلساتشون رو گرفتم، هر جلسه چهل و پنج دقیقه ای میشه هشتصد هزارتومان ناقابل...
بهشون گفتم من تا بیام بشینم و تا بیام صحبت کنم با این دکتر عزیز، جلسه تموم میشه و باید بزنم بیرون.
بهم گفتن که میتونید جلسات ویژه بگیرید با تایم یک ساعت و ربع که اونم میشه یک میلیون و پونصد ناقابل...
فکر نمیکردم انقدر باشه قیمتش، اولین بار بود که داشتم قیمت این جلسات رو میگرفتم.
بگذریم...
سه چهار روزی هست خیلی به چیزای عجیبی فکر میکنم. فکر های رندومی که حتی تاحالا یکبار هم از سرم رد نشده بود. نمیدونم دلیل این همه بهم ریختگی ذهنی چیه. اما داره روانیم میکنه. سر خودم رو با کارها گرم میکنم که فقط این چیزا کم بشه اما اصلا نمیپره، اگر هم میپره چند دقیقه هست و دوباره برمیگردن. بیخیالش...
هیچکس نمیفهمه چی توی سرته، هیچکس نمیفهمه چی داری میکشی، هیچکس نمیفهمه چقدر میخواستی کنارشون باشی.
همشون وقتی همه چیز رو میفهمن که تورو از بین برده باشن با کاراشون و یا تو از پیششون رفته باشی، حالا یا مرده باشی و یا ترکشون کرده باشی، وقتی از دستتت دادن میفهمن که تو، واقعا کی بودی و چیکار میخواستی بکنی و چیکارا کردی واسشون...
اصلا نمیفهمن چی میگی بهشون، هرچقدر هم توضیح بدی باز هم نمیفهمن که داری چی میگی بهشون، فقط کلافه تر میشن همه و تهش این تویی که بده میشی، آخ آدما، آخ...
از دست شماها...
میدونی، خندم میگیره، آدما میان یه چیز ساده رو سخت میکنند، عملا یه چیز خیلی ساده رو تبدیل به یه چیز وحشتناک میکنند و یه چیز سخت رو خیلی ساده میگیرن، بابا آروم باشید، چه خبرتونه ؟.
توی همه میبینم این رفتار رو.
تروخدا آروم باشید، زندگی همینطور سخت هست، انقدر سخت ترش نکنید، بابا چیزی نیست که این همه بزرگش میکنید.
نمیدونما، بعضی ها بهم میگن تو زیاد ساده میگیری.
من خودمم ساده نمیگیرم خیلی، هرچیزی رو به اندازه خودش نگاه میکنم، یه چیز سخت رو سخت میگیرم و یه چیز ساده رو ساده، بعد جالبه یکسری جاها به من میگن سخت نگیر، پیچیدس در عین سادگیش، نمیدونم من سخت یا ساده میگیرم، یا بقیه سخت میگیرن یا هرچی.
اصلا اینم بیخیالش. بزار هرکی هرطور میخواد بگیره، حالا یا سخت یا ساده...
یه چیز دیگه هم خیلی تو مخمه، ادعا.
طرف دااااائم میگه من فلان من بهمان، من اینطوری، من اونطوری، من اینجور، من اونجور، من صافم، من کجم، من اینطوری یه چیز رو درست میکنم، من اونطوری یه چیز رو به آتیش میکشم، من، من، من، من، من و من...
بعد وقتی موقع اونکار میشه طرف اصلا ناپدید میشه یا خودش رو میزنه به کوچه علی چپ که هیچی نمیدونه یا از جریان کناره گیری میکنه و یا هرچیز دیگه ای که فقط حتی یک درصد هم درگیر اون مسئله نشه.
خسته نباشی پهلوون...
این همه حرف میزنی حداقل یکیش رو ثابت کن...
خدایی بدم میاد، یا حرف نزن، یا حرف میزنی عمل کن. چیه این همه الکی بوق میزنی که میتونی بعد موقعیتش که پیش میاد نمیتونی.
اینم بیخیال...
اینم از این پست...
پست های من بیشتر غر نوشته هستند تا دل نوشته، هرزگاهی دل نوشته هم میزارم ولی خب اکثرا غر نوشته ان، امیدوارم خوشتون بیاد، همین که این متن رو دارید میخونید یعنی تا آخرش اومدید باهام و گوش دادید. ازتون ممنونم.
کلاغ.
