هی میخوام بنویسم، نمیدونم از چی بنویسم، نمیدونم امیدوار باشم یا ناامید، نمیدونم ناراحت باشم یا خوشحال، عصبی باشم یا آروم، هیچی نمیدونم، انگار توی یه سیاهی وسط فضا رها شدم و هیچ چیز و هیچکس نه صدام رو میشنوه و نه منو میبینه، از هرکسی کمک میخوام با کلمه " نمیدونم " مواجه میشم، حقیقتا این کلمه داره دیوونم میکنه، خودمم ازش استفاده میکنم، کاش میشد این کلمه رو حذف کرد...
ساعت نزدیک یک و نیم شبه، هم میخوام بخوابم، هم نمیخوام بخوابم، با خودم میگم برم بخوابم، وقتی میرم دراز میکشم به این نتیجه میرسم که هیچکاری امروز انجام ندادم، میام کارهام رو انجام بدم میبینم دل و دماغ هیچکاری ندارم، از بقیه هم پرسیده بودم، اکثرا همین رو میگفتن، اوناهم همینطور شده بودن، حس میکنم توی یه زندانم، همه چیز منو کفری میکنه، همه چیز اذیتم میکنه، سعی میکنم آروم باشم اما نمیتونم، سعی میکنم حواس خودم رو پرت کنم اما نمیشه...
خودنمایی خیلی از آدم ها منو اذیت میکنه، طرف میاد جلوی من میشینه و خودنمایی میکنه، دلم میخواد هرچی فوش توی سرم میاد رو حوالش کنم...
بیشعوری خیلی از آدم ها دیوونم میکنه، امروز یه خانواده بیشعور هم اومده بودن مغازه و کلا تعریف نکنم بهتره...
سعی میکنم نادیده بگیرم، همیشه سعی میکنم نادیده بگیرم و کوتاه بیام، خوشبختانه یا متاسفانه خوب کوتاه میام بعضی جاها، سعی میکنم دعوا راه نیوفته، اکثر کسایی هم که بهم میرسن نمیدونم چرا آدمایی هستند که علاقه شدید و مزخرفی به دعوا و درگیری دارن، یعنی فقط منتظرن یچی بگی و دعوا رو شروع کنند.
حس میکنم توی یه مهدکودک بزرگم، یه مهدکودک خیییییییلییییی بزرگ که هرزگاهی آدمای خوب توش پیدا میکنم، اونم خیلی انگشت شمار...
حالم از این مهدکودک بزرگ بهم میخوره، ازش نفرت دارم...
بیشتر کسایی هم که توی این مهدکودک هست سعی میکنند دوتا چیز یادت بدن، با اینکه خودشون هنوز یه بچه‌اند که لباس یه خرس گنده رو پوشیدن...
امروز یه خانواده چهارنفره دیدم که کاملا از لحاظ عقلی همشون بچه بودن، یه پسر هم سن و سال خودمم دیدم که شبیه یه بچه ای بود که دوست داشت خودش رو شجاع نشون بده، یه مرد چهل و چهار ساله دیدم که داشت با یه آدم هشت ساله دعوا میکرد و تهدیدش میکرد، اونم یه بچه بود، اون مرد فقط ظاهر چهل و چهار ساله داشت، حس میکنم اون یکی آدم که هشت سالش بود خیلی زودتر از این مرد چهل و چهارساله بزرگ بشه، یه کفش فروش هم دیدم که اونم بچه بود.
لیست بلند بالایی میتونم از بچه هایی که هرروز میبینم تهیه کنم...
عوضش امروز شانس آوردم سه تا آدم دیدم که واقعا انگار یه چیزایی از زندگی دستگیرشون شده بود، انگار یکمی بین بچه بودن و بزرگ بودن تعادل برقرار کرده بودن، خوبه، از این بابت خوشحالم، باید سعی کنم بیشتر باهاشون آشنا بشم، باید دیگه دورم رو پر از این آدما کنم، هرچند خیلی وقته دور خودم جز دو نفر آدمی نذاشتم که دیگه بمونه، اما باید بزرگترش کنم این دایره رو، از همون سه نفر هم باید شروع کنم...
منظورم از اینکه میگم انگار یکمی بین بزرگ بودن و بچه بودن تعادل برقرار کرده بودن اینه که توی زندگی یه جاهایی باید یه آدم بزرگ باشی و یه جاهایی باید یه بچه باشیم، متاسفانه اینو هیچکس یاد نمیگیره، منظورم تعادل برقرار کردنه، توی بچه بودن و بزرگ بودن که سهله، خیلی ها توی غذا خوردنم تعادل ندارن، من خودم نمیگم که توی همه چیز تعادل دارم، برعکس، توی خیلی چیزا اصلا تعادل ندارم...
حس میکنم هممون بچه ایم، بچه هایی که به حال خودشون رها شدن و هیچکسی نبوده که اونارو بزرگ کنه، فقط سیرشدیم و هیکل گنده کردیم، گناه داشتیم همگی...
بایدم وضعیت آدما این باشه، کسایی که حتی خودشون روهم نمیشناسن...
خیلی حرف زدم...
کلاغ
