فیدلیتی

درود، امیدوارم خوب باشید همگی

دیروز نشسته بودم روی صندلی توی مغازه، داشتم یکمی توی گوشیم مجله میخوندم.
صدای پرده پلاستیکی که با آهن ربا بهم میچسبه اومد و یکی بلند گفت سلاااام داداش خسته نباشی.
سرم رو آوردم بالا، دیدم یه آقایی حدودا 28 یا 30 ساله، با ته ریش و یه سیبیل پرپشت، پیراهن سفید و یه شلوار راسته مشکی پارچه ای، با کفش های جردن بود، موهای موج داری داشت و یکمی تپل بود.

گفتم سلام عزیزم، خیلی خوش اومدی.
بوی عطرش پیچید توی مغازه، من توی توصیف بو ها خوب نیستم، اما بوی تلخی و شیرینی یجورایی باهم قاطی بود، هرچی بود بوی خیلی خوبی میداد.
گفتم در خدمتم بفرما، چیزی مد نظرت داری کمکت کنم ؟
یکمی به در و دیوار و لباس ها نگاه کرد و گفت شلوار بگ میخوام.
مدل هارو نشون دادم، رنگ تیره میخواست که تموم کرده بودم.
گفت تیشرت بده بهم، تیشرت هارو نشون دادم و دیدم آقا به چیزی راضی نمیشه که نمیشه.
گفتم خب مشکل چیه ؟
میگفت تیشرت خیلی زخیم میخوام، برند اصل هم نبود مهم نیست.
گفتم تیشرت دارم یکم سنگین باشه اما خب نشون دادم بهت و خوشت نیومد، اونی که شما میخوای دیگه یه دورس میشه، شماهم که یه کار خنک میخوای، تیشرت خیلی زخیم دردی ازت دوا نمیکنه که...
گفت ببینم یکبار دیگه، دوباره تیشرت هارو نشون دادم، به هرکدوم یه چند ثانیه ای دست میکشید، آخرشم گفت جنس هات واقعا بدرد نمیخورن، با خنده گفتم شما نخر اگه حس میکنی خوب نیست، کلی مغازه توی پاساژ هست که درخور شما و سلیقتون باشه.

دیدم آقا یکمی اخم هاش رفت توهم، یکی از ابروهاش رو داد بالا و شروع کرد ایراد گرفتن از جنس ها و طرز برخورد من باهاش.
معلوم بود از این آدمای قرمساق نشنیده بود، کسایی که نازپرورده بودن، همیشه بهشون رسیدن و روی حرفشون حرف نزدن، وسط حرف هاش گفت که استاد دانشگاهه و ارشد داروسازی داره، نمیدونم اصلا چه ربطی داشت، اما داشت خودش رو بزرگ نشون میداد.
منم گفتم وای به اون دانشگاه که تو استاد اونجا باشی با این اخلاق، من ازت انتقادی نکردم و اینطوری جوش آوردی، یه دانشجو بخواد بگه بد درس میدی روزگارش رو سیاه میکنی که...
بیشتر عصبی شد، حقیقتا برامم مهم نبود، دیدم داره اینطوری میکنه دلم بیشتر خواست خوردش کنم، دوست دارم اینطور آدم های خودشیفته و خودبزرگ‌بین رو خورد کنم.

یهویی صداش رو برد بالا و گفت من کل زندگی تورو با این مغازه میخرم و میفروشم، تو عددی نیستی که جلوی من بخوای اینطوری صحبت کنی، ماشین زیر پای من اندازه سه دهنه مغازه توی این پاساژ ارزش داره.
بعدش شروع کرد از افتخار های پدرش گفتن برای من.
میخواستم بپرسم پس اینجا تو این شهر کوچیک چیکار میکنی ؟
یهویی خودش قبل از اینکه این سوال رو بکنم گفت، میگفت الانم اگه میبینی اینجا اومدم و تو این خرابه وایسادم فقط بخاطر جنگه، اومدیم که جامون امن باشه...

گفتم جنگ که تموم شد، برگرد به همونجایی که امثال خودت هستند، اینجا بین ماها نمون که هی بخوای فشاری بشی، بعدشم ماشین و پولی که داری رو بابات تونسته جمع کنه و بده به تو، تو اگه خودت میتونستی یکمی جمع کنی رفتارت این نبود، یکمی شخصیت برای خودت نگه میداشتی.
کج خندید و گفت ببین کارم به کجاها رسیده که جوجه ها برای من دم از شخصیت میزنند.
گفتم پرده رو بده کنار و برو بیرون استاد دوزاری، حیف دانشجو که بیاد سر کلاس تو و حیف هر چیزی که مال توئه.
همینطور شروع به فحاشی کرد و رفت، منم رفتم از بالا یه چایی برای خودم خریدم اومدم نشستم ادامه مجله رو خوندن...

جالب بود برام، با هر حرف کوچیکی بیشتر عصبی میشد، من حرف هایی میزدم که اصلا روی آدما تاثیر نداره، ولی خب زیادی عصبی میشد، زیادی واکنش نشون میداد، میخواست خودش رو بالاتر از من نشون بده، احترام بیش از حد میخواست.
اینطور آدم هارو زیاد دیده بودم، معمولا زیاد عصبی نمیشن، اما این یکی خیلی عصبی میشد، همینشم برام لذت بخش بود، بهش میگفتم تو حرصش میگرفت، منم عاشق اینکارم که آدمای مزخرف رو عصبی کنم...

منظورم از مزخرف ها کسایی هستند که با بقیه بازی میکنند، همه رو رعیت خودشون میبینند، میخوان همه چاپلوسیشون رو کنند، دوست دارن راس باشن، دوست دارن همه ممنونشون باشند، مهم تر از همه اینکه به همه از بالا نگاه میکنند و چیزای دیگه که خودتون خوب میتونید حدس بزنید...

اینکه یه لباس فروش ساده انقدر عصبیش کرد خودش بیانگر شخصیت اون آدم بود، امیدوارم اینطور آدم ها هیچوقت جایی سمت مهمی نگیرن، چون باعث زجر همه آدم هایی میشن که براشون کار میکنند، بیشتر امیدوارم اون سمت ها برسه به دست آدم های لایق، نه این دوزاری هایی که لات کوچه خالین...

بعد از اینکه مغازه رو بستم و داشتم میرفتم خونه، قبل از اینکه سوار ماشین بشم دلم خوراکی شیرین خواست، رفتم سوپری بیرون پاساژ، استاد دانشگاه اونجا بود و کلی خرت و پرت خریده بود، به ایمان سلام کردم و یدونه کیک با شیر کاکائو برداشتم و اومدم منتظر شدم پشت صندوق که نوبتم بشه، ایمان گفت بیا از تو که دوتا هست رو حساب کنم زودتر برو خسته ای، کارتم رو کشید، موقع رفتن زدم رو شونه استاد و به ایمان گفتم حواست به این استاد باشه، همه مارو میتونه بخره و بفروشه بسکه خفنه، استاد جون یکمی باز عصبی شد و به ایمان میگفت محل به این نده حساب کن میخوام برم عجله دارم عزیزم، خدافظیم رو کردم و زدم بیرون، رفتم نشستم تو ماشین کیک و شیرم رو بخورم، کنارم یه فیدلیتی سفید پارک کرده بود، صدای دزدگیرش اومد، یه نگاهی انداختم، بنظرتون رانندش کی بود ؟، آفرین...

زیاد نوشتم، سرتون روهم درد آوردم، فقط خواستم یک ساعت از دیروزم رو یجایی نوشته باشم...

دوست دار شما

کلاغ