شلوغ

صبح داشتم میرفتم دانشگاه. روز اول بود. شروع ترم جدید.
حقیقتا فکر نمیکردم کسی هم بیاد و خب درست هم فکر میکردم.
رفتم و دیدم از حیاط دانشگاهی که کم کم داخلش دویست تا آدم بودن، الان نهایت بیست تا آدم مونده بود اونجا.
یه دور کوچیکی زدم و دیدم استاد هم نبود که بازهم انتظارش رو داشتم.
رفتم یه کلاس پیدا کردم و لقمه ای که آماده کرده بودم رو خوردم.
بعدش هم برگشتم خونه.
وقتی که داشتم میرفتم دانشگاه توی سرویس روی جعبه کمک های اولیه کلی خاک بود، راستش بابت این همه خاک خوشحال شدم. این یعنی ازش استفاده ای نکرده بودن. این یعنی تاحالا مشکلی پیش نیومده بود برای کسی.
مرور خاطرات انجام میدادم توی راه. به حدی که اصلا نفهمیدم چطور رسیدم.
مثل همیشه توی ذهنم میگذروندم اوقاتم رو.
دلم تنگ بود. دلم خیلی تنگ بود. هنوزم هست. هنوزم دلم خیلی تنگه...
یکی از بچه های کلاس رو یادم میاد. همیشه میترسید همه ترکش کنند. حتی با بقیه بچه های کلاس هم صمیمی نمیشد. میگفت که شماها بالاخره یکروز من رو ترک میکنید و من ترجیحم اینه که خیلی صمیمی نشم با کسی.
خودش پسر خیلی خوبی بود اما اینطور که معلوم بود آدمایی که دورش بودن از قبل آدم های خوبی نبودن.
تا یکم باهاش گرم میگرفتی بعد از یک هفته یهویی با همه سرد میشد. وقتی ازش میپرسیدم میگفت اینکار رو انجام میدم که بهتون عادت نکنم. همیشه بهش میگفتم :
((همه یکروزی میرن. چه بخوای چه نخوای. آدمی که نزدیک توئه یا خودش تورو ترک میکنه. یا مرگ اون رو از تو میگیره.))
میگفت من میدونم که چطوریه و برای همین از همه میخوام دور باشم.
منم بهش میگفتم خب اونی که الان داره همه رو ترک میکنه تویی. یعنی یجورایی داری چیزی که خودت میترسی سرت بیاد رو سر بقیه میاری.
بهم میگفت :
((برو بابا تو نمیفهمی من چی دارم میگم. نمیفهمی با چی دارم دست و پنجه نرم میکنم. میفهمیدی الان کنارم میموندی نه اینکه نصیحتم کنی. نه اینکه با این حرف ها ته دلم رو خالی کنی. من هیچوقت کسی رو ترک نمیکنم چون آدم موندگاریم.))
قشنگ یادمه بهش چی گفتم اون موقع :
((اگه تو آدم موندگاری هستی که دمتگرم. تو خودت رو ثابت کن. کسی که دوستت داشته باشه چه به عنوان دوست، چه پارتنر و چه شریک کاری، واسه تو میمونه یا حداقلش اینه که بهت هیچ آسیبی نمیرسونه. اما تو حتی جمع دوست هایی هم که اینجا داری رو داری همش ترک میکنی و حرفت اینه که موندگاری ؟.))
با اخم نگاهم میکرد و میگفت :
((معلومه که موندگارم. من همیشه پای ثابته همه جمع هام.))
منم بهش گفتم :
((اگه پایه ثابت جمع ها هستی، پس چرا توی این سه سال انقدر جمع هارو ترک کردی ؟ اون جمع هنوزم هست اما تو نیستی. هستی اما خیلی کم. اگر پای ثابتی، فقط باید بهمون ثابت کنی که هستی، نه اینکه فقط حرفش رو بزنی.))
شروع کرد باهام با تندی صحبت کردن. نمیدونم شاید واقعا حرف اشتباهی بهش زدم.
من درکش میکردم. میدونستم ترک شدن چقدر تلخه. میدونستم بعد از هربار ترک شدن چقدر اذیت میشی و خودخوری میکنی. میدونستم بعد از هربار ترک شدن چقدر خودت رو آنالیز میکنی که بفهمی مشکل از تو بوده یا اون آدم یا هرچیز دیگه ای.
اما میدونی، کسی که داره توی چیزی غرق میشه. فقط دست و پا میزنه که خودش رو نجات بده. خیلی هاشونم کلا ناامید میشن و هیچ تلاشی نمیکنند. یکی باید دستشون رو بگیره و بیارتشون بیرون از اون دریای خروشان. البته این طرز فکر منه. شاید واقعیت چیز دیگه ای باشه.همیشه این نیست که تو ترک بشی، یه وقت هایی هم از این بترس که تو کسی باشی که دیگری رو ترک میکنه و ممکنه یه زخم بزرگ واسه اون آدم به جا بزاری.
برای همینه ارتباط گرفتن برای خیلی از آدم ها دشواره. اونا دوست ندارن به این چیزا فکر کنند. دوست ندارن مسئولیت خیلی چیز های اخلاقی رو به عهده بگیرن. فقط وقتی حالشون خوب باشه یه توجه ریزی به اون چیزای اخلاقی میکنند و انجامشون میدن.
حالا این اخلاقیات هم کلی میشه راجبش نوشت...
همه میرن. یا با پای خودشون یا توسط مرگ.
حقیقتا خودم دوست دارم آدمی باشم که مرگ من رو از بقیه بگیره. یعنی اینطوری باشه که آدم های اطرافم بگن :
((کلاغ همیشه هست. فقط کافیه صداش کنی تا بیاد سمتت. اون هیچوقت ترکت نمیکنه. اون توی هر شرایطی کنارته. خیالت راحت.))
نمیدونم. ذهنم پره از همه چیز...
جالبه واسم، کسایی که یکی دوتا زخم ریز خوردن همه جا داد و بیداد راه میندازن که آره ما زخم خورده این دنیا هستیم و خیلی اذیت شدیم. اما من آدم هایی رو میبینم که ده ها زخم خوردن و فقط لبخند میزنند و زندگی رو به کام بقیه و خودشون شیرین میکنند.
نمیگم کسایی که زخم کم خوردن زخم هاشون قابل احترام نیست، هرگز همچین حرفی نزدم. من بیشتر روی رفتار آدما دارم مانور میدم تا عمق زخم هاشون.
اتفاقا شاید کسی که فقط یه زخم خورده، اونقدر زخمش عمیق باشه که کل عمرش رو ساکت بشینه...
هرچیزی ممکنه...
یه چیزی هم که واسم جالبه اینه که آدم های پخته به شخصیت آدما بیشتر توجه میکنند تا ظاهرشون.
حالا پخته از هر نظری میتونه باشه.
اونی که یکم آدم هارو دیده و باهاشون دور زده میفهمه باید کنار کسی باشه که بتونه سرش رو بالا بگیره. نه کسی که فقط ظاهر خیلی خوشگلی داره.
منظورم اینه یه روزی به یه جایی میرسی که میفهمی اون پارچه ای که تن اون آدمه حتی 1 درصد هم مهم نیست.
فقط اونی که اون پارچه رو پوشیده مهمه.
تو گرون ترین پارچه رو تنش کن، وقتی نتونی موقعی که کنارش هستی، اول از همه احساس خوب به خودت داشته باشی و دوم اینکه نتونی سرت رو بالا بگیری توی یک جمع، اون پارچه چه فایده ای داره ؟...
اگر خانمی باشید که با مرد های مزخرف زندگی کرده باشید و یا حتی آشنایی داشته باشید متوجه میشید مردونگی اصلا شبیه حرف های توی اینستاگرام نیست که دارن رفتار های پرخاشگرانه و عصبی رو خوب جلوه میدن و خیلی چیز های دیگه دخیله.
و همچنین برعکس این قضیه هم هست که آقا باشی، از یه جایی به بعد میبینی زنانگی هم اون چیز های عجیب توی اینستاگرام نیست...
با آدم ها زیاد معاشرت کنید، وقتی زیاد با آدم ها سر و کار نداشته باشید به هر بی سر و پایی لبخند می‌زنید و باهاش رفیق میشید و بعدش هم از بچه هایی که لباس آدم بزرگ هارو پوشیدن ضربه می‌خورید...

با آدم ها معاشرت کنید تا بفهمید رفتار درست چیه و کی رفتار درست رو انجام میده.
به همون مثل قدیم می‌رسیم که میگه :
ادب از که آموختی ؟
از بی ادبان...

من نمیگم خودم رفتار پخته ای دارم یا هرچیز دیگه ای، این متن روهم ننوشتم که بگم آره من خیلی میفهمم و یا بخوام خودم رو به رخ بکشم.
منم یه آدم کوچیکم که اشتباهات زیادی رو مرتکب شده. با آدم های اشتباه زیادی دست داده. با آدم های نامناسب بگو بخند داشته و مثل همه آدم ها آسیب هم دید...
آدمیزاده دیگه، همیشه فکر میکنه داره کار درست رو انجام میده، تا اینکه یه تلنگر بهش بخوره و بفهمه داره چیکار میکنه.
اگه آدمی رو دارید که بهتون تلنگر میزنه باید بگم شما جز خوش شانس ترین ها هستید. چون آدمی که اشتباهاتتون رو به روتون میاره و میخواد کمکتون کنه واقعا دوستتون داره. میخواد پارتنر، دوست، پدر، مادر، برادر، خواهر و یا حتی نونوای سر کوچه باشه...
خب البته حواستون به آدم های حسود هم باشه، خیلی ها از سر حسودی بعضی از کارهای درست شما رو بهتون میگن که اشتباهه و بهتره که انجام ندی و این حرف ها...

فقط یکمی از نظرات شخصی من بود.

کلاغ.