سه

روز دوم بود که بعد از تقریبا دو هفته‌ای دوباره رفتم باشگاه.
جاییه که بیشتر فکرهام کنار میرن و بدن درد میاد جاشون.
یکی از جاهاییه که داخلش احساس زنده بودن میکنم. داشتم جلوبازو با هالتر میزدم. توی برنامه نوشته بود سه ست ده تایی.
شماره نوزده بودم. انگار دست هام رو آتیش زده بودن. دلم نمیخواست هالتر رو بزارم سر جاش. به هر زوری بود داشتم یکی اضافه تر میزدم...
به بیست و یک رسیدم. هالتر رو گذاشتم کنار. دست هام داشت میلرزید. لرزش بدی گرفته بود. خواستم آب بخورم. بطری آب انگار سی کیلو شده بود...
رفتم ست آخر. ست آخر روهم مثل ست دوم زدم. دیگه نمیتونستم حرکت بعدی رو بزنم که روی ساعد بود.
پنج دقیقه ای نشستم. چشمم به ثانیه و دقیقه شمار ساعت باشگاه بود. تیک تاک. تیک تاک. تیک تاک...
دست هام داشت از جا کنده میشد. حس میکردم زنده‌ام. دست راستم که آسیب دیده بود دوباره شروع به درد گرفتن کرد. سوزش و درد رو باهم تجربه میکردم. دست راستم نابود شده بود. منم نابود ترش کردم. هنوزم با اینکه نزدیک شش یا هفت ساعتی هست که خونم دستم درد میکنه...
دیشب داشتم برمیگشتم خونه. فقط یادم میاد چطوری از پارکینگ پاساژ اومدم بیرون و چطور نزدیک بریدگی راهنما زدم به سمت چپ. به خودم اومدم دیدم رسیدم رو به روی پارکینگ خونه و پارک کردم.
کل راه رو نفهمیده بودم که چطور اومدم.
((عزیزترین سوغاتیه، غبار پیراهن تو...))
کِی هایده اومد ؟. من چطور رسیدم خونه ؟.

دوست دار شما

کلاغ