سقوط

امشب انقدر پرش ذهنی دارم که حتی نمیدونم چی باید بنویسم
از کجا شروع کنم و به کجا برم.
دارم پیام میدم و در همین حین دارم یه متن مینویسم.
همه چیز هرروز داره بدتر میشه و من هرروز ضعیف تر از قبل میشم.
درد و دل هم دیگه حالم رو خوب نمیکنه. هیچی دیگه روم جواب نیست.
سرم درد میکنه.
سرم خیلی درد میکنه.
سمت راست پیشونیم درد میکنه.
چشم راستم درد میکنه.
دستام داغ کردن.
پاهام سرد شدن.
نگاهم به مانیتور لپ تاپه، نورش چشم هام رو اذیت میکنه.
لیوان شربت رو میگیرم دستم که سردیش داغی دست هام رو کم کنه اما اصلا جواب نمیده. هی داغ تر میشه. انگار گذاشتمش روی گاز و داره میسوزه.
رگ های روی دستم داره باد میکنه.
کاش همه چیز تموم میشد، دلم میخواد همه چیز تموم بشه. بسه...

اینجارو ببین................
یه کش مو توی دست راستمه...
هنوز زوده جا بزنم نه ؟...
تو هستی، منم همینطور...
خیلی زوده جا بزنم...
بیخیالش. درستش میکنم...

داشتم رانندگی میکردم. از دم بستنی فروشی سلطان رد شدم. چقدر دلم هوس بستنی کرده بود. هنوزم یکمی هوس دارم. اما خب دیگه دیره. خیلی دیره. الانم بخوام بزنم بیرون اون تعطیل کرده.
چی شده ؟؟ چرا همه چیز انقدر داره بهم گره میخوره ؟ چرا نمیتونم چیزیو حل کنم ؟ نکنه دارم عجله میکنم ؟ نکنه دارم زیاده روی میکنم ؟ نکنه دارم کم کاری میکنم ؟ نکنه اصلا هیچکاری نمیکنم ؟
نمیدونم...
این درسته که اجازه بدیم مغز هرزگاهی برای خودش به همه چیز فکر کنه ؟
به هر چیز خوب و بد، بعضی اوقات که اینطوری میشم به خیلی نتیجه های جالبی میرسم، بعضی اوقات هم اینطوریه که جوری فکر میکنم که به هرچیزی هم که دارم آتیش میزنم، عجیبه، ذهن واقعا عجیبه، در حالی که عجیبه خیلی هم ساده هستش...
چیکار کنیم باهاش ؟...

کلاغ