سرد

دارم کارما پس میدم.
نمیدونم شایدم کارما نیست. شاید یه چیز دیگه باشه. یچی مثل همه درس های مزخرفی که زندگی بهم داد یا هرچیز دیگه.
شیش ماهی هست که من نیستم.
هر ماه شدتش بیشتر میشه.
هر ماه عذابش بیشتر.
کارهایی که کردم اینقدر تاوان نداشت. دارم میسوزم. ذره ذره بدنم رو داره آب میکنه آروم آروم.
حس خوب هم دارم بعدش برام تبدیل به جهنم میشه.
بقیه هم همینطور کارما پس میدن ؟.
بقیه هم خون های توی رگ هاشون رو حس میکنند از ترس و غم ؟.
دلم برای اون صدا تنگ شده. دائم میخوام بشنوم.‌
دوست دارم داد بزنم خواهش میکنم بسه. منم خستم. منم انسانم. منم احساس دارم. منم حس میکنم. هر اخم، نگاه بد، دروغ، لبخند الکی و چیزای دیگه رو.

آویزون میکنم خودم رو به میله بارفیکس.
کسی نیست دست هام رو بگیره.
دستم رو میدم به آهن ها.
اوناهم سردن‌.
سفت هستن.
احساسی ندارن.
دست هام رو زخم میکنن.
کاری میکننن لرزش بیوفته بهشون.
اما سفت میشن...
وقتی آویزون میشم به بارفیکس چشم هام رو میبندم.
سرم رو میندازم عقب. جوری که چشم هام سمت سقف باشگاه باشه.
چشم هام رو میبندم.
پاهام رو صاف نگه میدارم.
میشمارم.
((یک. دو. سه. چهار. پنج...))
ادامه میدم.
تا هر عددی که بشه.
از کف دستم تا سر شونه هام آروم آروم درد میگیره.
((بیست. بیست و یک. بیست و دو. بیست و سه...))
عضله های زیر بغل و پشت کتفم درد میگیره.
پاهام رو از پشت قفل میکنم بهم.
((بیست و نه. سی. سی و یک. سی و دو...))
لرزش توی دست هام شروع میشه.
((چهل و هشت. چهل و نه. پنجاه. پنجاه و یک...))
لرزش از دست هام به کل بدنم میرسه.
((پنجاه و هفت. پنجاه و هشت. پنجاه و نه. شصت. شصت و یک...))
چشم هام رو باز میکنم، پاهام رو صاف میکنم و دست هام رو رها میکنم...
دست هام هنوز هم میلرزن اما مغز خالی میشه یهو. نمیتونه جز درد جسمی روی چیز دیگه تمرکز کنه.
چند دقیقه استراحت میکنم.
دوباره.
((یک. دو. سه. چهار. پنج...))
و الی آخر...

نشسته بودم.
با چشم هاش نگاهم میکرد‌. سنگین بود. من فقط یه شوخی ساده کرده بودم.
((کاش نبودی.))
کاش نبودم.
یعنی هیچ جایی نبودم.
از همون اول نبودم.
الان نمیتونم از راه هایی که شروع کردم بیام بیرون.
بخوام برم نمیشه.
کاش نبودم.
اونایی که من باهاشونم راحت تر بودن بدون من.
خیلی راحت تر بودن.
نه اسمی از من گوشه ذهنشون بود.
نه خاطره ای.
نه داستانی.
نه صدایی.
و نه هیچ چیز دیگه‌.

دوست دار شما

کلاغ