ساکت

ارادت.
نمیدونم از چی باید شروع کنم مثل همیشه. فقط شروع میکنم.
توی کتابخونه دانشگاه نشسته ام، سه ساعت و دو دقیقه دیگه کلاس دارم.
تو سرم پر از سر و صداس. نمیخوام خاموششون کنم. یعنی دیگه نمیخوام خاموششون کنم. خیلی اوقات راستش رو بهم میگن. توی پنجاه درصد مواقع نادیدشون میگرفتم ولی خب دیگه اینکار رو نمیکنم.
نمیدونم چرا باید همیشه اتفاقاتی که زودتر میوفته رو بهم بگن اون صداها. اینطورین که عملا از دو هفته بعد رفتار یه آدم توی زندگیم خبر میدن. فقط کافیه با یه آدم دو بار حرف بزنم تا این قابلیت روش فعال بشه.
خیلی اوقات ساکت میکردم صدا هارو و اجازه میدادم آدم ها منو سورپرایز کنند.
با اینکه همون کاری رو میکردن که توقعش رو داشتم ولی باز هم خودم رو فریب میدم که آره من خیلی سورپرایز شدم.
براشون عجیب و غیرقابل درکم.
هرچی میگم که من چطوریم، کسی نمیفهمه من رو، همشون یجوری هستند که آره متوجه رفتار هات هستیم، متوجه فکر هات هستیم، متوجه همه چیز تو هستیم.
خیر عزیزای من، خیر...
شاید متوجه بیست درصد کار بشید ولی بقیش واقعا اونی نیست که فکر میکنید، اگه اونی بود که فکر میکردید اولین چیزی که عوض میشد رفتارتون بود.
میگیم بلد نیستید رفتار درست چیه، حداقلش اینه که تلاش میکردید درست رفتار کنید. میگیم بلد نیستید تلاش کنید، یکار دیگه میکردید که اون مواقع آدم احساس تنهایی نکنه، نه اینکه غیب کنی خودت رو یا بشینی نصیحت های دری وری بکنی.
تازه از این حالم بهم میخوره که میان اون وسط بهت میگن دوستت داریم و برای خودت داریم بهت میگیم.
متنفرم از اینطور دوست داشتنتون. اگه واقعا دوستم داشتید حداقل کار این بود که کاری کنید که آدم احساس تنهایی نکنه.
من نمیگم توقع دارم که همه آدمای زندگیم واسم همه کار بکنند، اصلا منظور من این نیست. من دارم میگم تظاهر های چرت و پرت نکن که خیلی بلدی من رو و از این حرف ها.
مسلما اونی که تو از من میبینی چیزیه که خودم تصمیم گرفتم نشونت بدم و خیلی بهش اعتماد نکن که دنیای درون من همونیه که دارم بهت نشون میدم، دروغ نمیگم بهت ولی همش روهم نشونت نمیدم مگه اینکه خیلی خاص باشی تو زندگیم.
جالبیش اینه آدما فقط تلاش میکنند اون بخشی از تورو ببینند که نشونشون ندادی، با هزارتا ذوق و تعریف و چیز مزخرف میخوان خام کنند تورو که اون بخش های تورو ببینند.
وقتی هم که اون بخش هارو بهشون نشون میدی ازت فاصله میگیرن. اصلا نمیفهمن ارزش این رو که داری دنیای خودت رو بهشون نشون میدی.
اگرهم ازت فاصله نگیرن بعد از یه تایمی تمام اون چیزی که تو داشتی و واسش ذوق میکردن میره رو مخشون.
گفتم میره رو مخشون یاد یه چیزی افتادم.
خیلی دیدم آدما یه چیزی رو میخوان، مثلا یه لپ تاپ. همه زور و توانشون رو میزارن تا اون لپ تاپ رو بدست بیارن، وقتی که گرفتنش، وقتی که بدستش آوردن بعد از یک هفته، یک ماه، یک سال اون لپ تاپ براشون تکراری میشه.
طرف به خودش زحمت نمیده یک دقیقه فکر کنه که پارسال داشت برای این لپ تاپ جون میداد.
بعد میدونی حرفشون تبدیل به چی میشه ؟
این لپ تاپ رو مخمه، سی پی یو لپ تاپ کنده. رمش پایینه. کیبوردش زشته. رنگش خوب نیست و هزارتا چرت و پرت دیگه.
حالا این یه مثال سطحی بود. فکر کنید این چیزا رو روی آدم ها اعمال میکنند نه روی وسایلشون.
طرف داشت خودش رو جر میداد که یه دختر چشم ابرو مشکی گیرش بیاد و باهاش باشه.
تا دختره رو بدست آورد شروع کرد ایراد گذاشتن روی دختره. ابرو هاش خیلی پر پشته. موهاش وز میشه. قدش کوتاهه. هیچی حالیش نیست. قشنگ راه نمیره. تایم خواب خوبی نداره.
یا همین قضیه برعکسشم هست.
طرف میگفت پسر پر تلاش میخوام. کسی که به فکر آینده باشه. کسی که فکر همه چیز رو بکنه.
تا پسر رو بدست آورد میگفت برای من به اندازه کارش وقت نداره. انقدر حواسش به همه چیز هست همش دارم احساس خفگی میکنم و همه رفتارهای من رو زیر نظر داره.
بابا زهر مار. بمیری. یه پکیج کامل از یه آدم میخوای درصورتی که خودت اصلا ذره ای چیز خوب نداری ؟؟؟؟
بعدشم که یه آدم خوب و یا همونی که میخواستی گیرت میوفته ایراد میذاری روش ؟
خودت میدونی با خودت چند چندی ؟؟؟؟
بخدا اگه خودت بدونی چی میخوای. تازه این وسط یه ترومای بزرگ هم برای یه آدم دیگه میشی. کاری میکنی اون آدم از سایه خودش هم بترسه با این رفتارهای چرت و پرت.
عوض اینکه بیای سعی کنی یکی رو به سمت پیشرفت حرکت بدی و اینی که هست رو قبول کنی. میای دائم ازش گله میکنی.
من نمیگم خودم خیلی عالیم و همه چیز تمومم و هیچوقت اشتباه نمیکنم، اصلا انسان اشتباه میکنه. ولی حداقلش همیشه سعی میکنم اشتباهاتم رو کم کنم.
از قوانین مسخره ای که آدم ها برای خودشون تعریف میکنند خسته شدم. به هرکسی میرسی باید یجور رفتار کنی طرف یوقت نفهمه بالای چشمش ابروئه.
یکی از دلایلی که دوست های زیادی ندارم همینه که به همشون میگم مشکلاتشون چیه و کجا چطور رفتار میکنند. ولی واسم جالبه. آدما خوششو