برگشتنی از سر کار پیاده اومدم. حدود یک ساعت شد قدم میزدم. از میدون اصلی شهر رفتم. جلوتر از جلوی بستنی فروش ها رد شدم. یه آبنبات سیب خریده بودم و گذاشته بودم کنار دهنم. رنگش سبز بود.
ایرپادم توی گوشم بود. مورس از سورنا پخش میشد.
((صادقانه من یه کودکم که رویاهاش بی اندازه‌اس. تو خط لحظه های باد و درخت های زیتون تو امتداد شهریور. واسه زنده موندن من راهی نبود غیر تو. تو درک تن سیال هستی و سحر درد.))
ظهر که پیاده میرفتم عینکم خیس شد. نمیخواستم دوباره خیس بشه. باید میرفتم و میشستمش دوباره. گذاشتمش داخل کیف کنار کتابم.
سرم رو داده بودم بالا و راه میرفتم. چشم هام رو بسته بودم. سورنا میخوند توی گوش هام.
((دست نلرزیدم، تا خرخره خوردم و مست نرقصیدم. گفتن ما قربانی های زخم دقتیم نه قدرت. گرم تر از پیرهن تو، ژرف تر از سینه‌ات...))
باد میومد.
باد رو روی پوستم حس میکردم. بین موهام. لای انگشت های دستام. زیر تیشرتم. همه جا داشتم حسش میکردم. از باد بدم میاد اما ایندفعه سعی کردم ازش لذت ببرم.
((اما تو باز من رو بردی. تو این احساس من رو بردی. وقتی دونه دونه گم میشدن. این تو بودی که زخمم رو شمردی...))
ایستادم. یه نفس عمیقی کشیدم. چشم هام رو باز کردم دوباره شروع کردم به دیدن. تار میدیدم همه جارو. نمیخواستمم جایی رو ببینم اصلا.
دست راستم روی جیبم بود. منتظر بودم گوشی بلرزه. همه حواسم به گوشی بود...
آبنبات چوبیم امشب قبل از اینکه برسم خونه تموم شد. دیشب انقدر توی راه حرف زدم تا رسیدم خونه هنوزم آبنبات داشتم. نتونسته بودم تمومش کنم اما امشب ده دقیقه زودتر از اینکه برسم خونه تموم شد. دوست داشتم امشب هم آبنباتم اضافه بیاد.
رفت آهنگ بعدی.
((کاش دنیا بچرخه به تو برسم. از این زندگی پره دلم. کی میشه فاصلمون بشه کم. این راهش نیست. قول دادی باشی و تنها شدم. تنها شدم باز من با خودم. میدونم خوبی تو اما گلم، این راهش نیست...))
آهنگ قطع شد.
گوشی داشت زنگ میخورد.
((سلام عزیزم.))
((سلام شازده. کی میرسی ؟ داره دیر میشه.))
((یه خیابون فاصله دارم با خونه. دارم میام))
((اوکیه مواظب باش.))
((روی چشمام.))
نزدیک خونه که شدم نگاه به ساختمون میکردم. ساختمون های بی روحی بودن. سعی داشتن خودشون رو خوب نشون بدن اما نمیتونستند.
گوشی هنوز هم نلرزیده بود. ده بار چک کردم. هیچی.رفتم داخل جلوی در خونه. در خونه قهوه‌ای بود. چندثانیه به در خیره شده بودم. هنوز هم لرزشی توی جیبم حس نمیکردم. کلید انداختم توی در و رفتم داخل...
پشت چشم هام داره آتیش میگیره. نزدیک بیست و چهارساعتی هست که نخوابیدم. ساعت دوازده و نه دقیقه شده. میخوام بخوابم نمیتونم. حس میکنم پیشونیم صد کیلو شده. دست هام رو به زور میتونم روی کیبورد لپ تاپ تکون بدم. کوفته شدم انگاری.
لپ تاپ رو پاهامه. سرم رو تکیه دادم به دیوار پشت تخت. صدای کولر میاد. صدای نفس های ..... هم توی خواب میاد. فدای صدای نفست...
چی میشه ته زندگی من ؟
نمیدونم...
دوست دار شما
کلاغ
