ویرگول
ورودثبت نام
کلاغ
کلاغ
کلاغ
کلاغ
خواندن ۵ دقیقه·۱ ماه پیش

برنامه نویس

ارادت.
از صبح تا حالا لا به لای سایت های مسخره دارم چرخ میزنم تا یه سری اطلاعات مسخره بدست بیارم. تا چشم کار میکنه تبلیغات، فقط تبلیغات، اشتراک های ماهانه، اشتراک های روزانه، پنل های پرداخت، پول در آوردن حتی از جملات مسخره کلیدی.
از همشون متنفرم. میری آموزش ببینی دوتا چیز یادبگیری. طرف داره همش تعریف های چرت و پرت میکنه و ابروهاش رو بالا پایین میکنه.
روانم بهم ریخته. حتی نمیتونم دیگه درست فکر کنم که چی درسته و چی اشتباه. دلم میخواد لپ تاپ و موبایل و هرچی که به اینترنت وصل میشه رو بندازم کنار و هیچ استفاده ای ازشون نکنم.
یا حداقل همه کانال ها و همه چیز رو پاک کنم. باید همین کار رو بکنم. باید هرچی کانال و اینا دارم پاک کنم.
محتواهای زرد و مسخره. چرت و پرت، دری وری، همه پی آموزش و پول و هرچیز مسخره ای که فقط یکم برن بالا و چهار نفر ببینن اونارو.
چی شد که اینطوری شد ؟.
دلم یه زندگی ساده با آدمایی که دوستشون دارم میخواد.
دلم زندگی کردن تو سال های قبل رو میخواد، اون دوران که همه چیز ساده تر بود.
الان باز یکی پیداش میشه و جمله طلایی و مزخرف :
((دوره ماهم همه چیز خوب نبود)) رو میگه و گند میزنه به اعصاب همه و میشینه زمین و زمان شکایت میکنه الکی الکی.
یکی نیست به اینایی که این جمله رو میگن بفهمونه ما دنبال اون آرامش و سادگی زندگی هستیم نه چیز دیگه ای، حالا سختی هاش هرچی بود اوکی. ولی اون آرامشه رو میخوایم.
الان دوباره یکی میاد و یه جمله طلایی مزخرف دیگه مثل :
((شماها ساعت پنج صبح بلند میشدید برید نون بخرید ؟ بلند میشدید برید تو باغ و هرجای دیگه چهارتا چیز بچینید بیارید ؟ بلند میشدید گوسفند هارو ببرید بچرن ؟))
والا بخدا من حاضرم اینکار هارو بکنم ولی لای این چیزای مزخرف نباشم، بین اشتراک های مسخره ماهانه با هزینه های هنگفت نباشم، بین تبلیغات الکی که با هوش مصنوعی ساخته شدن نباشم. از هوش مصنوعی متنفرم. زندگیمون داره میشه هوش مصنوعی. هر چرت و پرتی رو با هوش مصنوعی درست میکنند و اسمش رو میذارن خلاقیت.
دیروز داشتم با یکی حرف میزدم، گفتم دلم میخواد طراحی کاراکتر یادبگیرم، یکمی چپ چپ نگاهم کرد و گفت بده به هوش مصنوعی تا برات توی دو سوت طراحی کنه.
احمق من دلم نمیخواد توی دو سوت برام اوکی بشه. دلم میخواد بشینم دستام رو با مداد سیاه کنم. دلم میخواد دستام و چشمام درد بگیره از بس که روی یه کاراکتر وقت گذاشتم. دلم میخواد خودم درستش کنم نه یه ایجنت برنامه نویسی شده مسخره که تا باهاش چهار کلمه حرف میزنی میگه یا اشتراک بخر یا برو فردا بیا.
هرچیزی رو به هرکسی میگی بهت میگه با هوش مصنوعی اوکیش کن، میخوام نکنم، میخوام هوش مصنوعی درست نکنه، میخوام خودم درستش کنم، نمیخوام یه چیز سریع انجام بشه، دلم میخواد هرچقدر که نیازه وقت بگیره ازم، نه اینکه مسخره بازی باشه.
همه چیز سریع شده، فکر میکنم استارتش هم از فست فود باشه. غذاهای سریع برای افراد پر مشغله.
آموزش های یک دقیقه ای.
کتاب های هفتاد صفحه ای کوچیک زرد.
همه چیز بی روح شده.
رنگ همه وسایل شده خاکستری، سفید، مشکی، هیچ رنگ دیگه ای نیست توی وسایل، هزارتا اسم دری وری هم میذارن روش، مینیمال، اینیمال، چینیمالیست، رینیمالیست، وینیمالیست، نئومورفیسم، منوئورفیسم و فلان فلان فلان فلان...
اسمش رو بزار مرگ خلاقیت و روح زندگی...
لعنت به همه چیز و این زندگی دیجیتال مسخره...
بنظرم تکنولوژی باید تا سال دو هزار و هفت که استیوجابز آیفون رو معرفی کرد ادامه پیدا میکرد و تموم میشد. نه اینکه هی پیشرفته تر و بدترش کنند...
راننده خودکار. برنامه نویسی که خودش برنامه نویسی شده. طراحی که برنامه نویسی شده. فروشنده ای که برنامه نویسی شده. ادیتوری که برنامه نویسی شده. عکاسی که برنامه نویسی شده. آشپزی که برنامه نویسی شده و...
ماروهم دارن برنامه نویسی میکنند. کاملا مشخصه. میری بیرون همه یه پیراهن مازراتی سورمه ای یا سفید با یه چاپ غیرقابل درک پشت و جلوی پیراهن. همه یه شلوار ریزشی کمر انگلیسی پوشیدن. همه لب و گونه و همه جارو عمل های پلاستیکی و زیبایی کردن.
عمل های زیبایی‌ای که زیبایی طبیعی رو از بین میبره.
یه سری اخلاقیات برنامه نویسی شده هم پیدا کردن همه آدما. یعنی یجورین که شما اگه فقط دو هفته بیرون باشی یادمیگیری با اکثریت جامعه چطور رفتار کنی. معیار های همه آدما یه چیز مسخره شده. همه از یه چیز خوششون میاد. اون روهم اینستا مشخص میکنه.
یه دوره ای همه دنبال پسری بودن که کتاب میخونه، یه دوره دیگه دنبال بوکسور بودن، یه دوره دیگه دنبال بدنساز، دوره دیگه دنبال پسر لاغر بودن که استخون هاش از بدنش زده بیرون از شدت ضعف، دوره دیگه دنبال ددی بودن همه، دوره دیگه دنبال سیگما ها بودن، یه وقت دیگه دنبال آلفا ها بودن، یه وقت دیگه دنبال پولدار ها بودن، یه دوره دیگه دنبال بدبخت بیچاره ها بودن و همه ادعا میکردن میتونند اونارو بسازند و به سوی موفقیت بیکران و قله های بزرگ هل بدن اونارو و...
الان هم همه افتادن دنبال پسر با تستسترون بالا...
تستسترون بالا رو هم به ریش، موی زیاد و رفتار های هالیوودی، متین و آروم میبینند...
ای وای، ای وای، ای وای...
من ادعایی نمیکنم که خیلی چیز حالیمه، ولی برید مقاله ها و چیزای معتبر راجع به این چیزا بخونید...
دنبال بهترین آقا هستند درصورتی که خودشون مزخرف ترین رفتار هارو دارن.
برعکسش هم هست.
پسرا و آقایون دنبال بهترین خانم هستند درصورتی که خودشون زننده ترین رفتارهای شناخته شده توی کیهان رو دارند.
چرا سعی نکنیم خودمون خودمون رو بهتر کنیم ؟ اینطوری شاید بهترین ها به سمت ما بیان.
لعنت به زندگی مجازی که همه چیز رو برای ما سیاه کرده. من مخالف تکنولوژی نیستم، خودم برنامه نویسی میکنم و توی این دنیای بیکران غرقم، من مخالف این زندگی کوفتی و مصنوعیم که تکنولوژی برای ما ساخته.
بدی هاش داره از خوبی هاش بیشتر میشه...
نمیدونم متوجه منظور من شدید یا نه، اما امیدوارم منظورم رو درست رسونده باشم...
حرفی، نقدی، گفت و گویی چیزی هست، مشتاقم ازتون بشنوم و بخونم.

کلاغ.

برنامه نویسیهوش مصنوعیدلنوشته
۰
۰
کلاغ
کلاغ
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید