آهن پرست

درود، امیدوارم خوب باشید.

نمیدونم از چی بنویسم، اما نیاز دارم بنویسم...
یادمه قبلا موقع نوشتن یه دفتر رو پر میکردم و بعد آتیش میزدم دفتر رو...
حدود سه تا دفتر آتیش زدم...
سه تا دفتر پر از خاطرات تلخ و شیرین...

خوب شد که آتیش زدم، اگه میموندن الان باید هزارجا پنهونشون میکردم که کسی یوقت اونارو نبینه...
استاد تا سه دقیقه دیگه باید بیاد سر کلاس...
دیشب اولین میانترم بود، ساعت هفت شب...
مغازه رو ول کردم، نشستم توی ماشین امتحان دادم و اومدم...

یادمه خیلی برای دانشگاه رفتن و ادامه تحصیل ذوق داشتم، الان حتی دلم نمیخواد اسم دانشگاه بیاد...
نمیدونم، شایدم من سخت میگیرم، شاید باید مثل بعضی آدمای توی دانشگاه سرخوش باشم الکی...
بگم آره هرچه باد آباد، بزار بیاد و بره، ما با هر چرت و پرتی کنار میایم و بزنیم زیر خنده، بدون اینکه در نظر بگیریم چی داره به سرمون میاد و به کجاها داریم میریم، بعدشم پاچه خواری یه آدم عقده ای به اسم استاد رو بکنیم که نمره بهمون بده و مارو نندازه، استادی که پاچه خواری دوست داره...

هیچوقت از پاچه خواری خوشم نمیومد، یکبار هم التماس نکردم، میخواد دوست باشه، میخواد استاد باشه یا هرکسی دیگه، سر همین مورد هم بود بعضی شرکت ها استخدامم نکردن برای کار، مدیر هاشون مینشستن رو به روی من و از خودشون تعریف میکردن، از افتخاراتشون میگفتن و هزارتا چیز دیگه که انجام دادن، هیچ واکنشی نشون نمیدادم به افتخاراتی که داشتن، حقیقتا برام مهم نبود که بخوام واکنش نشون بدم، هرزگاهی نقدشون هم میکردم، یکی از دوستام گفت وقتی میری و اینارو برات میگن یکم بادشون کن، بعد استخدامت میکنند...

دفعه بعدی که موقعیت جور شد همینکارو کردم، طرف رو یکم زیادی بادش کردم، دیدم خیلی مشتاق شد اونجا کارکنم واسشون، بدم اومد ازش، یکم دیگه بادش کردم، اعتماد بنفسش یهویی خیلی زیاد شد، از برق چشم هاش و لبخند مسخرش، طرز تکیه دادنش به صندلی، اینکه نوک انگشت هاش رو بهم گذاشته بود، اینکه یکم چشم هاش رو میداد پایین و به میز نگاه میکرد و بعد از مکث دو ثانیه ای دوباره چشم هاش رو میاورد بالا و بهم نگاه میکرد، و خیلی آروم سرش رو پایین بالا میکرد به نشونه تایید، سعی داشت جوری باشه که مثلا بگه من خیلی فروتنم، اما جوری بود که داشت میگفت بیشتر ازم تعریف کن، دارم لذت میبرم، داشت حال میکرد با خودش و افتخاراتش، پای راستم رو انداختم روی پای چپم، خودم رو انداختم روی آرنج دست چپم، خم تکیه دادم به دسته صندلی و با یه لبخند کج نگاهش میکردم، مدیر دوزاری...

گفت خب آقای .....، از شخصیت و منشتون خیلی خوشم اومد، بریم سر اصل کار...
یکمی باهم راجب کار حرف زدیم، سر حقوق باهام کنار نمیومد، خیلی کمتر از چیزی بود که میخواستم، اما بازم مشتاق بود استخدامم کنه، نه اون راضی میشد و نه من، یچیز حد وسط کنار اومدیم آخر سر که نه خیلی زیاد باشه نه خیلی کم توافق کردیم و کنار اومدیم، تو سرم گفتم بعدا بازم زیادش میکنم و باهاش کنار میام...

شروع کرد دوباره از خودش تعریف کردن و اینکه چقدر بین دوست هاش معروفه و همه دوستش دارن، چقدر همه ازش الگو میگیرن، چقدر پرسنلش بهش احترام میزارن، بهش گفتم آقای ...... پرسنل بهتون احترام میزارن چون حقوق میخوان ازتون، احتمالا دوست هاتون هم بخاطر موقعیتی که دارید بهتون احترام میزارن، کسایی هم که ازتون الگو میگیرن میخوان که ازتون جلو بزنن، اونا دوست دارن یاد بگیرن اول شبیه شما بشن، بعد از شما بهتر بشن و شمارو زیر دست و پا له کنند، مگه اینکه آدم های خیلی خوبی باشن که اینکار رو نکنند، اما بالاخره ته دلشون میخوان از شما بهتر بشن، نتیجه میگیریم اینا همه بخاطر موقعیت شماست، نه خود شما...

اون حالت اعتماد بنفسی که داشت از بین رفت یهویی، یکم اخم کرد، چشم هاش رو ریز کرد، خم شد رو به جلو و گفت منظورتون رو متوجه نمیشم آقای ......
گفتم منظور خاصی ندارم، اما فکر میکنم شرکت و پول هاتون رو بزارید کنار اون احترام قبل رو نخواهید داشت دیگه، قصد بی احترامی ندارم، یوقت فکر نکنید میخوام بهتون توهین کنم، من فقط حسم رو گفتم...

یکمی فکر کرد، گفت ممنون از نظری که دادید، منم گفتم ممنون از شما که اینطور با شوق و ذوق افتخاراتتون رو برام توضیح دادید، کی بیام قرارداد امضا کنیم و کار رو شروع کنیم ؟
انتظار نداشتم بخواد دیگه استخدامم کنه، همونم شد، گفت باهاتون تماس میگیرم، با یه لبخند خدافظی کردم و رفتم از دفترش بیرون...

با خودم گفتم مدیری که انقدر سریع با حرف یه غریبه که بار اوله از نزدیک میبینتش اعتماد بنفسش انقدر یهویی میره بالا و انقدر یهویی میاد پایین نمیتونه درست مدیریت کنه، پس فردا تو کار بحث بشه سریع بهش برمیخوره و میخواد فقط حرف خودش باشه...
من حرف های سنگینی نزدم که بگیم تخریب شخصیتی کرده باشم، من فقط بهش گفتم همش بخاطر موقعیت مالی و اجتماعیت هست، مشکل آدما اینه این موقعیت هارو بخشی از شخصیت میبینن، حس میکنند هرکسی که پولش بیشتره شخصیت بهتری داره یا مثلا هرکسی موقعیت اجتماعی بهتری داره، آدم سالم تریه، یا مثلا فکر میکنند دکتر ها همگی خیلی با شعور و شخصیتن، درصورتی که حتی خودتون هم به چشم این آدم های لمپنی رو دیدین...

تو وقتی بیای موقعیت اجتماعی، مالی و هرچیز دیگه رو جدا کنی از یه آدم، تازه به شخصیت اصلی طرف میتونی پی ببری، میتونی بفهمی چطوریه، میتونی متوجه عقایدش بشی، میتونی بفهمی سنگدله یا مهربونه، عصبیه یا صبوره، خودشیفته‌اس یا فروتنه...

پول با اینکه حرف اول رو میزنه، خودمم همیشه میگم پول خیلی مهمه، اما پول بدون شخصیت به یه آدم ارزش نمیده، مگه اینکه فقط بخواید پول رو ببینید و اونطوری میتونید بگید بله، طرف آدم خیلی خوبیه...

دیگه اون بستگی به دید شما داره، که پول رو بخواید ببینید یا اون آدم رو، اما خب عقیدم اینه که پول هرکاری کنه، نمیتونه اون بوی بد آدم هارو از بین ببره، بالاخره یجا اون آدم خودی نشون میده و شما چه بخوای چه نخوای شخصیتش رو میبینی...

داشتم با یه آقای صحبت میکردم راجب همین موضوع، خودش رو میکشت که بهم ثابت کنه دارم اشتباه میکنم ( البته من نمیگم همیشه حرف حق رو میزنم، چیزایی که میگم صرفا بر اساس تجربه های کم خودم بوده، یکی اگه با دلیل و مدرک بیاد یچیز رو بهم ثابت کنه، من حتما قبول میکنم ازش و کوتاه میام ).

حالا این آقا چی میگفت ؟
میگفت ببین، تو وقتی میگی یکی منو برای ساعتم دوست داره، داری میگی برای چی دوست داره ؟
گفتم ساعت دیگه.
گفت دقیقا، اون ساعت بخشی از توئه، تیکه ای از توئه، وقتی میگی منو برای خونم، ماشینم، پولم و جواهراتم میخواد، داری مالکیت میزاری روش، یعنی اون تورو دوست داره، یعنی اون وسایل بخشی از تو هستند.

گفتم شما فکر کن همسرتون برای ساعتتون دوستت داره.
گفت خب.
گفتم جسارت نباشه، ساعتتون رو یک دقیقه بهم میدید ؟
ساعتش رو باز کرد داد بهم.
گفتم الان ساعت روی دستتون نیست، توی خونتونم نیست، دیگه ساعت دویست میلیونی ندارید، اما عوضش شما خودت هنوز هستی، داری نفس میکشی، زنده ای، الان احساس میکنی یه تیکه از شخصیتت رو من ازتون گرفتم ؟
تازه بر این قرار باشه، همسرتون همین امشب شمارو بخاطر اینکه ساعت دویست میلیونیتون رو از دست دادید ترک میکنه و میره، شما میشینی غصه خوردن، بالاخره احساس داری و تنها شدی...
بعد از یه مدتی اون ناراحتی تبدیل به خشم میشه، نسبت به همسرتون خشمگین میشید، اسمش میاد عصبی میشید، به این نتیجه نمیرسید که باید یکیو انتخاب میکردید که شمارو بخاطر ساعتتون نخواد و خودتون رو دوست داشته باشه ؟؟؟؟؟؟، شاید شما میتونستید بعدش یه ساعت یک میلیاردی بخرید.
یکمی فکر کرد، اما بازهم حرفش همون بود، من روهم نتونست قانع کنه که یه وسیله بخشی از شخصیت منه، نه فقط یه چیز که ازش استفاده میکنم...

جالبه اینطور آدما سریع بهشون همه چیز برمیخوره پیش این آدم ها باشم روانی میشم، دلم میخواد تیکه تیکه کنم آدمای اینطوری رو...
آدمای دوزاری با اعتماد بنفس های کاذب و پوشالی...

دلم تنگ شده کامنت بزارم و جواب کامنت هایی که میزارید رو بدم، اما ویرگول هنوز محدودیت مسخره بررسی کامنت رو بر نداشته...

سرتون روهم خیلی درد آوردم...

امیدوارم از این روز های سخت گذر کنیم...

دوست دار شما

کلاغ