ویرگول
ورودثبت نام
اتفاق
اتفاق
اتفاق
اتفاق
خواندن ۴ دقیقه·۳ ماه پیش

داستان: من، یک خبرنگار هستم

صبح روز 14مرداد ماه، تهران

حقیقتا خیلی برای کاری که امروز میخواستم بکنم هیجان زده بودم، استراحت مگر چیزی بهتر از استراحت هم برای یک زندگی خبرنگار با رییس غر غرو وجود داشت، اما رئیسم ترجیح داد من را مجبور کند که مصاحبه ای جذاب به او ارائه دهم وگرنه اخراجم میکند و هرچه میخواستم کس دیگه ای را بجز من بیاورد فایده نداشت.

خسته به صورت خمیده روی تختم دراومدم. امیدوارم دنیا انقدر پیشرفت کند که یک ربات بجای من برود و سوالاش رو از اون دیوونه های روانی بپرسد و بعد به من بدهد، اما پس این گونه به من نیازی نداشتن، پس خیلی ایده خوبی نیست. از سر جایم بلند میشوم، برای چند لحظه احساس میکنم به زمین برخورد کردم.

کتم رو تن میکنم و شلوار اتو نکشیده ام را پام میکنم و به سمت تیمارستان محسنی میروم.

پس از کلی بحث با منشی احمق بالاخره وارد تیمارستان میشوم. خب دقیق مثل فیلما نیست، شایدم باشه.

اینجا بیش از حد سفیده و نورانیه، ولی صدای جیغی تا الان نشنیده ام و نمیدانم چرا وقتی به یک پیرزن که فک جلویش به صورت عجیبی بود خیره شده ام، این فکر ها به سرم میزند.

خانومی روی شونه ام میزند و برمیگردم. اگر الان داخل یک فیلم بودن به حالت اسلوموشن برمیگشتم و به صورت جذاب این خانوم نگاه میکردم. به سنجاق روی سینش یواشکی نگاه میکنم: سارا همتی.

به سرعت میگم: خانم سارا، درسته؟

او میپرسد: بله، اسم منو از کجا میدونید؟

آه، نمیخواستم بفهمد از سنجاقش فهمیدم، ولی اگر نمیگفتم فکر میکرد استاکر دیوانه ای هستم که دنبالش کرده ام.

با کمی تپق میگویم: از روی سنجاق لباستون دیدم.

زن میگوید: خیلی خب، آم اون بیمار هایی که اجازه صحبت باهاشون داری پروندشون روی اتاقتون هست.

اجازه دارم؟ فکر میکردم میتونم با هرکس صحبت کنم ولی بجای گفتن این مورد با کمی تامل  میگویم: کدوم اتاق؟

میگوید: یک اتاق کوچیک برای استراحت و دیدن پرونده، با دست به سمتش اشاره میکند.

باید احساسی بدی بهم دست بدهد، ولی نمیدهد.

لبخندی میزنم و میگویم ممنون. دوست داشتم اوهم لبخند بزند، در عوض با صورت بی احساس میگوید خواهش میکنم و وارد یکی از اتاق های بیمارا میشود، البته اینجور به نظر میاد.

چند دقیقه بعد

وارد اتاقم شدم، از اون چیزی که فکر میکردم کوچک تر بود. وقتی تو اتاق بودم به طرز عجیبی خوابم برد.

با صدای یک مرد مسن بیدار میشم.

میشناسمش. رییس تیمارستان بود. خیلی تعریف خوبی ازش نشنیدم.

میگوید: تو اینجا چیکار میکنی

میگویم: ببخشید، من خبرنگار هستم برای مصاحبه اومدم

چه طور او نمیداند، مگر رییس تیمارستان نیست؟ 

نگاه جدی می اندازد و بدون هیچ حرفی میرود، که انتظار نمیرفت همچین کاری کند.

گوشیمو بر میدارم، به چت هام نگاه میکنم. هنوز پیام نداده. شاید واقعا همچی تموم شده.

بعد به صفحه بالای گوشی نگاه میکنم و میفهمم اینجا هیچ نتی نمیدهد. کمی خیالم راحت شد، شاید پیام داده و من نمیتونم ببینم.

خانومی که به اسم سارا میشناختمش ضربه ای به در نیمه باز میزند و میگوید: میخوایم ناهار رو پخش کنیم، قبلش نمیخوای صحبت کنی؟

نگاه سریع به پرونده میزنم و از رو قیافه خانم مریم گلی زاده، نه البته مریم مریم غلام زاده. اوه، قسم میخورم تا الان گلی زاده بود، ولی چون تو حالت خواب بیدار بودم گفتم: مریم غلام زاده.

گفت: بله، بفرمایید.

وارد اتاق R3 میشم. خانم مسنی روی تختش نشسته. قیافه من رو که میبینه نا امید میشه.

سارا، پس ناهار من کجاست؟

سارا با قیافه ای معصوم میگوید: بعد صحبت با این اقا براتون میارم، خانوم گلی زاده.

چی؟ احتمالا تو خواب مست کردم. به سارا نگاه میکنم، میپرسم: ببخشید اسم بیمار چیه!؟

با چهره ای سوال برانگیز گفت: مریم گلی زاده.

گفتم: اها ممنون. خب اگه میشه تنهامون بزارید، ممنون.

حتما اثار خواب تو اینجاست. چیز خاصی نیست. متمرکز نگاهی به پرونده می اندازم.

اسم: مریم گلی زاده

سن: 22

علت بستری: BDD حاد

نمیدونم اعتراف کنم که نمیدونم BDD چیه، ولی فهمیدنش انقدر سخت نیست.

میپرسم.

سلام من مهدی هستم، حالتون خوبه؟

زن زیر گریه میزند و چند بار میگوید: نه اصلا خوب نیستم، اصلا اصلا.

میگویم: مشکل دقیقا چیه؟

میگوید: یک جای زخم، یه جای زخمی سمت چپ شکمم مونده. چند بار با چاقو افتادم دنبالش که بکنمش و بدتر میشد. نمیدونم چیکار کنم، تازه یه تار موم هم امروز افتاد.

خب، فکر کنم فهمیدم BDD چیه.

میگویم: از بچگی همین مشکلو داشتین؟ واقعا نمیدونم باید چه سوالی پرسید.

میگوید: جوابتو میدم، ولی قبلش میتونی یکم باهم صحبت کنیم؟

میگم: داریم میکنیم دیگه.

ناگهان از سرجایش بلند میشود.

تو هیچی نمیدونی.

خودکار توی دستم را میقاپد و لباسش را بالا میدهد. لازم نبود ببینم، میدانستم میخواهد چیکار کند. سریع پرستار را صدا زدم.

با صدای بلند میگویم: پرستار، پرستار.

یک خانوم دیگر می اید که تقریبا هم سن مادر من هست. خوشحالم سارا اینجا نیست تا ببیند چه کردم.

با صدای ترسیده میگم: داره به خودش اسیب میزنه، اونجا کنترلش کنید. 

پرستار میگه: اقای جمالی بیا بریم تو اتاقت، اونجا هیچکس نیست، اتاق خودته، یادته؟

این احمق چی میگه؟

وارد اتاق میشم. هیچکس نیست.

پام داشت سست میشد. روی میز به زور میشینم.

پرستار میگوید: قبلا خبرنگار بودی. تو یه حادثه زنت سارا و بچه هات امیر و مریم رو از دست دادی. بعد هم اسیب مغزی دیدی. همش زنت رو تصور میکنی.

اروم باش و قرصت بخور.

اوه، باز هم یه داستان دیگه.

قرص را میگیرم و میخورم. روی تختم دراز میکشم، به امید اینکه فردا تو خونم بیدار شم.

چشم هامو میبندم، اما خوابم نمیبرد.

سرم را بالا میاورم. پرستار رفته، و فقط خودمم با خودم. اما روی  میز چیزی توجهم رو جلب میکند.

دستم را دراز میکنم و برش میدارم. 

پرونده بیماران تیمارستان محسنی.

صفحه اول: بیمار شماره یک

مریم جمالی

سن: 12

پایان. 💚

علت بستری: BDD

۰
۰
اتفاق
اتفاق
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید