افسردگی

سلام

من مدت سه سال هست ک بعد از زایمانم افسردگی گرفتم عصبی شدم و من در اون دوران بدترین روزها رو داشتم ترس از خواب با وجود اینکه خسته بودم ترس از تنهایی رفتن بیرون ترس از اینکه بچمو نکشم چون هیچ حسی بهش نداشتم

و الانم کم و بیش همین حس رو دارم

جوری شده بودم ک اگر بیرون میرفتم میخواستم خودمو بکشم یا در ماشین رو باز کنم بپرم بیرون یا داخل ایستگاه مترو خودمو پرت کنم

الان بهت شدم ولی هنوز عصبانی هستم حوصله کار و بچه و شوهرمم ندارم بعضی وقتها انگار یه نفر بهم میگه پسرت رو اذیت کن و بعد بکشش

ولی خودمو سرگرم میکنم حواسمو پرت میکنم

تا این انفاق رخ نده

ولی واقعا از این که هیچ حسی ب کسی یا زندگی ندارم خسته م کرده از اینکه با همه دلم میخوات دعوا کنم بحث کنم خسته شدم

از اینکه امید و انگیزه واسه زندگی ندارم خسته شدم

دلم میخوات برگردم ب دوران قبلم ک شاد بود اینجوری کینه ی نبود بد نبودم عصبانی نبودم

دلم میخوات حس مادرانه نسبت ب پسرم داشته باشم

من اویل زایمانم دکتر اعصاب روان رفتم تا ۶ماه دارو مصرف میکردم بعدش دکتر گفت تعجب میکنم چرا هنوز خوب نشدی و باز ادامه دادم

ولی بعد از یک سال دیدم دارو ها هم تاثیر ندارن و خودم کم کم ترکشون کردم

الانم دوست دارم حال روحیم خوب باشه از کسی بدم نیاد با همه مخصوصا پسرم و شوهرم خوب باشم از زندگی لذت ببر

موندم چیکار کنم