امشب هوس کردم یه چیزی بنویسم.. همینجوری!
جدی خدایا شکرت که فردا ازمون قلمچی ندارم...هر روزم تعطیله... استرس تایم رو ندارم! نیازی به کرنومتر گرفتن و متر کردن درس خوندن و درس نخوندنم ندارم وایییی خدایا شکرت
چند پیش یه پادکستی گوش میکردم که درمورد "شادی" حرف میزد و حرف حق میزد! داشت میگفت "مغز ما خواستن رو بیشتر از داشتن دوست داره"... و این جمله خیلییی عمیقه بچه ها... اصن من به خودم نگاه میکنم... یادمه ششم که بودم فک میکردم تیزهوشان قبول شم واییی چی میشه! چقدر زندگیم از این رو به اون رو میشه و دیگه به اون هپینس و خوشحالیه میرسم.. قبول شدم.. چیشد؟! با ارفاغ میتونم بگم اوضاعم فرقی نکرد (تازه با ارفاااغ.. در اصل که بهتره بگم از جهاتی، نه از همه جهات، بدبختی بود!)... بعد گفتم لپ تاپ بگیرم وای زندگی چه خفن میشه.. گرفتم! دو روز خوش بودم بعدش عادی شد و میدونین مسئله همینجاست!
مسئله همین عادی شدنه! بعد یه مدت داشته هامون، میشه حق مون! (حرف من نیستااا پادکسته میگفت).. نه جدی این خیلی برا همه مون پیش اومده که شنیدیم و دیدیم تا سلامتی رو از دست ندیم قدرشو نمیدونیم! و واااقعا همینه... واقعا اگه اینقدر سرمون تو "خواسته هامون" نباشه و یکم به "داشته هامون" (که یه روزی میتونن تبدیل بشن به خواسته هامون دوباره!!) نگاه کنیم میبینیم چقدرررر خوشبختیم چقدرر زیاد...
مثلن چشماتونو ببندین و فرض کنین تو یه تصادف رانندگی فلج شدین... یکم تجربه کنین اون زندگی رو تو ذهن تون و به این نقطه برسین که ارزو کنین کاااش میتونستم راه برم... بعد چشماتونو باز کنین! معجزه شد و میتونین راه برین! نه جدی باحاله هاا
میدونم به ظاهر کلیشه است.. به ظاهر مثبت اندیشی زرد ممکنه به نظر بیاد ولی.... به نظرم حقیقته...
و میدونین... ادم، فارغ از هر شرایطی، وقتی توانایی اینو داشته باشه که هر لحظه زندگیش رو زندگی کنه... جدی شاده... اینو منی دارم میگم که فک میکردم خوشبختی واقعی بعد کنکوره و بعد فهمیدم چندان فرقی نکرد و حتی یاد بعضی لحظات کنکور که میفتم میبینم خوشحال تر بودم!
یه چیز جالب دیگه که اون پادکسته میگفت... داشت درمورد یه تحقیقی حرف میزد که روی دو گروه انجام دادن.. گروه اول افرادی بودن یه مبلغ توپ و کلانی رو توی لاتاری بردن، و گروه دوم کسایی بودن که توی یسری حوادث، به کل فلج شده بودن... و دیدن بعد 3 هفته، حال هر دو گروه به طور میانگین نزدیک همون حالی هست که قبل این اتفاق دچارش بودن! و این خیلی جالبه! انگار ما یه مود پایه داریم که معمولا رو اون میمونیم مگر در مواقع خواست که باز دوباره به همون مود بعد یه مدت برمیگردیم...
