امروز آشپزی کردم، رفتم باشگاه، رفیقم نبود واسه همین یه چندتا هم صحبت جایگزین پیدا کردم که یکم خوش بگذرهه و وای چقدر گرم صحبت شدمم اصلا فکرشم نمیکردم مثلا همون اول کار با کسی که از مامانمم سنش بیشتره اون شکلی صحبت کنیم! برگشتم خونه و بوی غذا پیچیده بود.. دیدین یه لحظه هایی هست، انگاری با کل وجودت داری اون لحظه رو زندگی میکنی؟ بوها، صداها، رنگا، حسی که تو بدنت داری، انگاری همه رو داری همزمان حس میکنی، برای یه بارم که شده، برای یه صدم ثانیه حتی، فقط و فقط حس میکنی! و اون لحظه.. خیلی حس قشنگیه هااا.. یعنی یه لحظه نفس عمیق کشیدم و این شکلی بودم که وای.. خوشبختیی:)))..
بداهه دارم مینویسم.. حرفی برای گفتن ندارم!... انلاین شاپم کمی، فقط کمی، داره امیدوارم میکنه! یعنی از اون حالت کویری که هیچکس چیزی نمیخرید در اومده... و الان دیگه، بیشتر حس میکنم که باید صبر کرد... جدی یعنی چی که انگاری تو جامعه که قرار میگیری حس میکنی همه ازت جلوترن حس میکنی نکنه کافی نباشی، وای باید برم ساز یاد بگیرم، ورزشو داشته باشم کنارش، بیزینسم رو بزنم، یا حداقل یه حقوق ماهانه بالا داشته باشی به عنوان دانشجو و هزارتا چیز دیگه! و الان این شکلی ام که حاجی اروم:))) اوکی اصن چه عیبی داره فعلا خانواده ساپورتت کنن!؟ چه عیبی داره یهویی به کل ارزوهای بچگی ات نرسی مثلن! حالا یه دهه دیرتر ساز یادبگیر! یکم اروومم:))
خیلی دلم میخواد به عنوان مشاور تحصیلی فعالیت کنم:)) ولی اینشکلی ام که با موسسه ها حال نمیکنم:)) یعنی اینکه پاشم برم خودمو محدود یه موسسه کنم و تو قید و بند اونا باشم! ... رفتم برای پیوستن به یه موسسه اقدام کردم و اموزشاش رو دیدم، و اخر دیدم من واقعا اگر بیام با سیستم اینا جلو برم، یه تناقضای جدی با سیستمی که خودم واسه کنکور پیش رفتم و اتفاقا به نتیجه هم رسیدم، داشت... ظلم میکنم در حق خودم و اون دانش آموز! اره خلاصه... حمل بر از خودراضی بودن نشه هااا... ولی خب با متد خودم راحت ترم!
دیگه چی بگم؟ دارم سریال منتالیست رو میبینم.. حاجی عجب چیزیه! چقدر این تایپ شخصیتی که مثلن کسایی مثل پاتریک جین و دکتر هاوس و شرلوک هلمز دارن باحاله! جدی بدم نمیومد همچون نابغه ای میبودم:)))
از روند کتاب خوندنم راضی نیستم! لامصب کتابا اونقدررر گرون شده اونقدرر گرون شده، با پولی که قبلا میتونستم 10 تا کتاب بخرم، 2 تا میخرم و تازه خوشحالم که چاپ قدیمن و قیمتش خوب بوده!! (یه حسی بهم میگه قبلن این حرفو زدم.. حالا یا به رفیقم گفتم، یا واسه یکی اینجا کامنت گذاشتم، یا تو یکی از پستای قبلی ام بوده...اگه گزینه سومه دیگه به بزرگی خودتون ببخشین:)) )
میگن قراره جنگ شه... اینا رو میشنوم ته دلم خالی میشه که اه ای بابا تو این مملکت اصن ادم نمیتونه امیدی به اینده اش داشته باشه! انگار داریم اینه مون رو روی تلی از ماسه بنا میکنیم که هر آن ممکنه یه موج بیان، بزنه و هرچی ساختیمو یه طوری نابود کنه انگار هیچکار نکردیم:)) ولی اینجور وقتا... به اسفند و عید پارسال فکر میکنم... هیچوقت یادم نمیره اون حس ناامیدی و ابهام عظیمی که تو قلبم بود... و اینکه اومدم چشمم روی هر اتفاق و هر حسی که بود بستم و فقط خوندم و خوندم و خوندم و .. شد! واسه همین فکر میکنم هر اتفاقی که بیفته، فک نکنم حس ابهامم از اون بدتر باشه! دیگه کنکوری نیستم! قرار نیس تو هر شرایطی به خودم سخت بگیرم! میتونم خودمو با خیلی چیزا سرگرم کنم! پیش برم و ... اره خلاصه وقتی پس یه طوفان بر میای دیگه، اینشکلی که از پس بقیه چیزام بر میام:))
اوو مای گاد! منی که چیزی برای گفتن نداشتم چقدر حرف زدم! عاشق این کارم!
